Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2010
ΚΑΝΑΔΑΣ ΕΒΡΟΥ
Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2010
Η ΜΑΡΩΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΑΣΙΑ ΤΗΣ
“Γλυκό άδολο θείο πιοτό” έτσι το περιγράφει ο ¨'Όμηρος στην Οδύσσεια (Ραψωδία Ι) το κρασί της Μαρώνειας, που για να το πιούν το αραίωναν σε είκοσι μέρη νερού και που η γλυκιά μυρωδιά του στον κρατήρα, ευωδίαζε θαυμαστή.
Αυτό το κρασί ήταν που δόξασε την Μαρώνεια από τα Ομηρικά μέχρι τα Βυζαντινά χρόνια.
Είναι επίσης αυτό που μπορεί να την δοξάσει πάλι, με τη νέα προσπάθεια αναβίωσης του ιστορικού αμπελώνα της Μαρώνειας, που ξεκίνησε το 1993 ο Ευάγγελος Τσάνταλης, όταν δημιούργησε την εταιρία «Μαρώνεια Α.Ε.» Αμπελουργική-Οινοποιητική.
Ήδη 500 περίπου στρέμματα ιδιόκτητων αμπελώνων που καλλιεργούνται με τη φιλική προς το περιβάλλον μέθοδο της ολοκληρωμένης καλλιέργειας δίδουν ετησίως περί τους 500 τόνους σταφύλια.
Η ενθουσιώδης υποδοχή των δύο πρώτων κρασιών Ισμαρικός τοπικός οίνος Chardonnay και Syrah που κυκλοφόρησαν εδώ και 2 χρόνια στην Ελλάδα και σε αγορές του εξωτερικού, δίνει τη δύναμη, αλλά και τα απαραίτητα χρηματικά μέσα ώστε να προχωρήσουν τα επενδυτικά σχέδια κυρίως προς την κατεύθυνση ίδρυσης οινοποιείου και εμφιαλωτηρίου στην Μαρώνεια.Κατασκευάσθηκε ήδη ένα κτίριο υποδοχής των επισκεπτών του αμπελώνα της Μαρώνειας, όπου θα υπάρχει μεταξύ άλλων χώρος γευστικών δοκιμών καθώς και σημείο λιανικής πώλησης των κρασιών. Είναι ένα κτίριο με στοιχεία της αρχιτεκτονικής των αρχοντικών της Μαρώνειας που συμβαδίζει όσο είναι δυνατόν με τη φυσιογνωμία της. Για το οινοποιείο και εμφιαλωτήριο έχει ήδη αρχίσει η υλοποίησή τους.
Ο Μαρωνείτης οίνος στην Ιστορία
Η Μαρώνεια είναι κτισμένη στους πρόποδες του όρους Ίσμαρος στα Θρακικά παράλια βόρεια της Σαμοθράκης.
Η ιστορία της Μαρώνειας είναι πολύ παλιά. Αρχίζει εδώ και 26 αιώνες. Ας την δούμε επί τροχάδην μέσα στο χρόνο, όπως έτρεχαν οι αλογάρηδες Κίκονες, θρακική φυλή, που ζούσε γύρω από τον Ίσμαρο από τα ομηρικά και παλαιότερα ακόμη χρόνια. Ντόπια φυλή. Την πόλη τους Ισμαρία κυρίεψε και λαφηραγώγησε ο Οδυσσέας με τους συντρόφους του, στο γεμάτο περιπέτειες ταξίδι του επιστροφής στην Ιθάκη. Ο Μάρων, ιερέας του Απόλλωνα στην κυριευθείσα πόλη για να εξευμενίσει τον Οδυσσέα και να σώσει έτσι τη ζωή του και της οικογένειας του, του πρόσφερε εκτός από καθαρό χρυσό επτά ταλάντων, βαρύν ασημένιο κρατήρα και δώδεκα μεγάλους αμφορείς (λαγήνια) κόκκινο παλιό κρασί. Ο Μάρων αναφέρεται στην Οδύσσεια σαν γιος κάποιου Ευάνθη. Αλλού σαν εγγονός του Βάκχου. Αλλού πάλι, σαν γιος κάποιου Οινοπίωνος γιού του Διονύσου ή ακόμη σαν γιος του Σειληνού. Απ’ αυτόν πήρε το όνομά της η Μαρώνεια. Ο ιστορικός Διόδωρος ο Σικελιώτης μάλιστα, έγραψε πως ο Μάρων είναι ο ιδρυτής της Μαρώνειας και πως ο ίδιος της έδωσε το όνομά της. Λεγόταν ακόμη πως η Μαρώνεια ήταν η άλλοτε Ισμαρία που κατέκτησε και κατέστρεψε ο Οδυσσέας. Όμως ο Στράβων, ο αναγνωρισμένος σαν ο μεγαλύτερος γεωγράφος του αρχαίου κόσμου, ξεχωρίζει την Μαρώνεια από την Ισμαρία γιατί τις αναφέρει μαζί με την Ξάνθεια, σαν τρεις διαφορετικές πόλεις.
Σήμερα όλοι δέχονται ότι η Μαρώνεια είναι αποικία που ίδρυσαν Χιώτες στα τέλη του 7ου π.Χ. αιώνα δηλαδή γύρω στο 600 π.Χ. κοντά στην παλαιότερη πόλη Ισμαρία Γι αυτό το λόγο και αναφέρεται σαν «πόλις Ελληνίς»
«Την δ’επ’ Άβδηρα και Μαρωνείαν, πόλεις ελληνίδας επί θαλάσση ωκισμένας» λέει ο Αρριανός, περιγράφοντας την πορεία του Μ.Αλεξάνδρου προς την Ασία και προς την δόξα.
Ας ξαναγυρίσουμε για λίγο στον Μάρωνα και τον Οδυσσέα και ας θυμηθούμε πως του έδωσε το κρασί και με αυτό το κρασί μέθυσε ο Κύκλωπας Πολύφημος.
Θα πρέπει να πούμε ότι εδώ στα πόδια του Ισμάρου, που τα δροσίζει το θρακικό πέλαγος, όπου η αμυγδαλιά και η ελιά ακόμη και η κάπαρη ευδοκιμούν, σε κλίμα σχεδόν νησιώτικο, ευδοκιμούσε πάντοτε και το ευλογημένο αμπέλι σε ένα τόσο αρμονικό συνδυασμό εδάφους και κλίματος ώστε η γύρω από τον Ίσμαρο περιοχή από τα πανάρχαια χρόνια να φημίζεται για τα κρασιά της.
Ο Ισμάριος και Μαρώνειος, αργότερα οίνος, ήταν γνωστός και περιζήτητος καθώς φανερώνεται και από αρχαία κείμενα, όπως στους «Δειπνοσοφιστές» του Αθήναιου και σε στίχους του Αρχίλοχου (725-650π.Χ.), του πατέρα της ιαμβικής και σκωπτικής ποίησης. Ας το ακούσουμε σε μετάφραση:
«Στην άκρη του κονταριού μου το ψωμί μου.
Στην άκρη του κονταριού μου το ισμαριώτικο κρασί.
Πίνω στηριζόμενος στο κοντάρι μου.»
Κι αργότερα όμως, κατά τα Βυζαντινά χρόνια, συνεχίζει να είναι γνωστό και να τραγουδιέται το Μαρωνίτικο κρασί : «Μαρωνίδος οίνου οπώρης και Μαρωνίδος οδμής νεκταρίης» όπως αναφέρει στα «Διονυσιακά» ο συγγραφέας Νόννος που έζησε το 5ο μ.Χ. αιώνα.
Αρχαίοι πέτρινοι ληνοί (πατητήρια) σώζονται και σήμερα λαξευμένοι σε μονόλιθους του Ισμάρου. Στις εξωτερικές γωνίες του πύργου του βυζαντινού τείχους σώζονται κτιστοί ληνοί για κοινή χρήση.
Μαρτυρίες ότι εδώ καλλιεργούνταν σε μεγάλη έκταση αμπέλια.
Η αρχαία Μαρώνεια το 492 π.Χ. υποτάχθηκε στους Πέρσες. Ύστερα από τους Περσικούς πολέμους γίνεται μέλος της πρώτης Αθηναϊκής συμμαχίας. Μετά την ήττα των Αθηναίων στους Αιγός ποταμούς το 405 π.Χ., πέρασε στην επιρροή των Λακεδαιμονίων, ενώ στα 377 π.Χ. γίνεται μέλος της δεύτερης τώρα Αθηναϊκής συμμαχίας.
Η Μαρώνεια, κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα ήταν μια πολύ καλά οργανωμένη και αυτοδιοικούμενη πόλη-κράτος. Ήταν εμποροναυτικό και πολιτιστικό κέντρο της κλασσικής εποχής. Από εκείνη την εποχή σώζεται πάνω στον Ίσμαρο το τείχος που όριζε τα όρια της πόλης. Τότε στη Μαρώνεια κόπηκαν νομίσματα που κυκλοφορούσαν σ΄ολόκληρη την Βαλκανική αλλά και την Μ.Ασία. Η διακόσμηση των νομισμάτων αυτών φανερώνει ότι ως προστάτες θεούς οι αρχαίοι κάτοικοι της Μαρώνειας είχαν τον Απόλλωνα και τον Διόνυσο, αλλά και ότι η άμπελος και κατά συνέπεια το κρασί είχαν γι αυτούς μεγάλη σημασία. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι τα περισσότερα από τα νομίσματα αυτά είναι διακοσμημένα με την άμπελο.
Στην αρχαία Μαρώνεια πρέπει να αναπτύχθηκε κάποια αξιόλογη πνευματική και πολιτιστική κίνηση, αναγκαίο και λογικό, τότε, συνακόλουθο της οικονομικής ανάπτυξης των Ελληνίδων πόλεων, χωρίς όμως να έχουμε σημαντικές πληροφορίες πάνω στο θέμα.Ασφαλώς η Μαρώνεια δεν γέννησε έναν Δημόκριτο ούτε έναν Αριστοτέλη όπως τα Άβδηρα και τα Στάγειρα. Ωστόσο ξέρουμε πως ήταν η πατρίδα μιας γυναίκας φιλόσοφου της Ιππαρχίας, (σπάνιο φαινόμενο για την εποχή) που γεννήθηκε στο δεύτερο μισό του 4ου π.Χ. αιώνα.
Ο αδελφός της Ιππαρχίας, ο Μητροκλής, κυνικός φιλόσοφος και αυτός είναι ο δημιουργός του αστείου ανεκδότου. Της «Χρείας» όπως την ονόμασε. Ανάγκης δηλαδή. Κι ίσως ανάγκης ψυχικής για γέλιο. Την ειδοποιό διαφορά κατά μια άποψη, μεταξύ ανθρώπου και ζώου.
Αυτός ο Μητροκλής ήταν δάσκαλος άλλου κυνικού φιλοσόφου του Μενίππου, γνωστού από τους νεκρικούς διαλόγους του Λουκιανού και από μια φράση που μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμε : “Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος”.Το 350 π.Χ. υποτάχτηκε στον Φίλιππο τον Β΄ τον πατέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου.
Στην Ελληνιστική περίοδο βρέθηκε κάτω από την κυριαρχία των Πτολεμαίων. Έχουμε μάλιστα μια πληροφορία ότι κατά την περίοδο αυτή, κλήματα από τα αμπέλια της Μαρώνειας μεταφέρονται να φυτευθούν στην Αίγυπτο. Το 200 π.Χ. λεηλατήθηκε από τον Φίλιππο τον Πέμπτο, στη συνέχεια το 194 π.Χ. κατακτήθηκε από τον Αντίοχο της Συρίας και τέλος από τους Ρωμαίους. Στην Ρωμαϊκή εποχή θεωρείται ότι ανήκουν οι ληνοί, δηλαδή τα πατητήρια που βρέθηκαν λαξευμένοι σε μονόλιθους του τείχους.
Δυστυχώς δεν υπάρχουν αρκετά ιστορικά στοιχεία που θα μας επιτρέψουν να παρακολουθήσουμε την πορεία της Μαρώνειας στους αιώνες που ακολούθησαν και κυρίως κατά την περίοδο ακμής και πτώσης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μόνον τα ερείπια πρωτοχριστιανικών ναών, τα τμήματα του Βυζαντινού τείχους, η εκλογή της σαν έδρα Μητρόπολης, η αναφορά της από βυζαντινούς συγγραφείς σαν μια από τις σπουδαιότερες πόλεις της περιοχής μας επιτρέπουν να υποθέσουμε πως ήταν μια αξιόλογη πόλη.
Και τώρα για την νέα Μαρώνεια.
Για την Νέα Μαρώνεια δεν είναι βεβαιωμένο το πότε κτίστηκε. Έχουμε μόνον την γνώμη του γιατρού-ιστορικού Μελίρρυτου ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο και το τύπωσε το 1871 στην Κωνσταντινούπολη όπου αναφέρει ότι η νέα Μαρώνεια άρχισε να κτίζεται στις αρχές του 16ου αιώνα δηλαδή πριν 500 χρόνια. Πράγμα που αμφισβητείται. Μας λέει δε εκτός των άλλων πως η Μαρώνεια είναι μικρά κώμη αλλά κομψή κατά τας οικοδομάς «εσχάτως ανανεωθείσας και ολονέν κομψευομένας» και πως έχει 2000 περίπου κατοίκους καταγινομένους εις την γεωργίαν, δενδροφυτείαν, αμπελουργίαν, κτηνοτροφίαν και μεταξουργίαν.
Η Μαρώνεια στις αρχές του αιώνα μας είχε την εμφάνιση μιας πλούσιας και κομψής κωμοπόλεως. Στήθηκαν βρύσες, καμπαναριό ανάμεσα στις δυο εκκλησιές, το σχολείο δωρεά των αδελφών Χατζέα, και τα εμβάσματα από τους ξενιτεμένους Μαρωνίτες από χρόνο σε χρόνο περίσσευαν.
Και ήρθαν οι βαλκανικοί πόλεμοι.
Οκτώβρης του 1912. Η Μαρώνεια και ολόκληρη η Δυτική Θράκη καταλαμβάνεται από τους Βούλγαρους. Τον Ιούλιο του 1913 απελευθερώνεται από τον Ελληνικό Στρατό και αγήματα του Ελληνικού στόλου αποβιβάζονται στην Παλαιοχώρα στο λιμάνι της αρχαίας Μαρώνειας. Η χαρά και τα πανηγύρια κράτησαν λίγες μέρες γιατί με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου η Δυτική Θράκη επιδικάστηκε στην Βουλγαρία και οι ελληνικές δυνάμεις αποχώρησαν. Τότε ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων της Θράκης, έχοντας ακόμη πικρή την γεύση της Βουλγαρικής κατοχής που προηγήθηκε, πήραν το δρόμο της προσφυγιάς. Η Μαρώνεια (όπως και η Κύρκη) ερημώθηκε τελείως. Οι περισσότεροι κατέφυγαν στη Σαμοθράκη, τη Θάσο και την Καβάλα ακόμη και τον Βόλο ή σε χώρες του εξωτερικού.
Άρχισαν να επιστρέφουν λίγοι-λίγοι από το 1919 για να ολοκληρωθεί η παλιννόστηση με την υπογραφή της συνθήκης των Σεβρών, με την οποία η Δυτική Θράκη έγινε οριστικά μέλος της Ελληνικής Επικράτειας.
Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, νέα βουλγαρική κατοχή και νέα ερήμωση της Μαρώνειας που αρχίζει να ξαναζεί από το 1950 και δώθε.
Ο δικηγόρος Νίκος Νικολαϊδης που πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Μαρώνεια μαζί με τους γονείς του και τον αδελφό του Γιώργο Νικολαϊδη γνωστό γλύπτη καθηγητή της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών γράφει μεταξύ άλλων: Την Μαρώνεια την χαρακτηρίζει μια μοναδικότητα, όχι μόνο μέσα στον θρακικό αλλά και στον Πανελλήνιο χώρο.
Πέρσες, Μακεδόνες, Ρωμαίοι, Τούρκοι και Βούλγαροι δεν κατόρθωσαν να απορροφήσουν τους κατοίκους της. Δεν κατόρθωσαν να την σβήσουν.
Και στάθηκε όρθια μέσα στους αιώνες.
Όμως μετά τις αλλεπάλληλες ερημώσεις και λόγω και της επέλασης της φυλλοξήρας, τα αμπέλια της καταστράφηκαν.
Μόνον κάποια αγρίμια κρυμμένα στις ρεματιές εδώ κι εκεί σώθηκαν, όπου τα ανακαλύψαμε και τα αναπτύσσουμε με την νέα προσπάθεια αναβίωσης του ιστορικού αμπελώνα της Μαρώνειας.
Με τις γνώσεις και το υψηλό αισθητήριο του Κ. Παύλου Αργυρόπουλου, τον επικεφαλή του οινολογικού τμήματος της “Ευαγγ. Τσάνταλης” αλλά και ψυχής της οινολογικής αξιολόγησης και προσαρμογής τόσο των αγριμιών αυτών όσο και των κοσμοπολίτικων ποικιλιών Chardonnay, Syrah αλλά και άλλων που ακολουθούν, ελπίζεται ότι το γλυκό άδολο θείο πιοτό που τραγούδησε ο Όμηρος, και που η γλυκιά μυρωδιά του στον κρατήρα ευωδίαζε θαυμαστή, να συνεχίσει να πλημμυρίζει πάλι τους σύγχρονους κρατήρες.
Τα αρπακτικά πουλιά και τα αιολικά πάρκα στη Θράκη
Όποια στιγμή κι αν στρέψεις το βλέμμα σου προς τον ουρανό της Θράκης, είναι σίγουρο ότι θα αντικρίσεις κάποιον φτερωτό ταξιδιώτη. Δεν είναι μυστικό άλλωστε ότι πολλά είδη αρπακτικών πουλιών επιλέγουν αυτό το μέρος για τις «βόλτες» τους. Πλούσια σε τροφή αλλά και σε σημεία για φώλιασμα, με κατάλληλο ανάγλυφο και ιδανικές ανεμολογικές συνθήκες, η Θράκη αποτελεί ίσως τον παράδεισό τους. Ο άνεμος της Θράκης είναι δώρο εξ’ ουρανού, τόσο για τα πουλιά που τα βοηθά να διανύουν μεγάλες αποστάσεις χωρίς σπατάλη ενέργειας, αλλά και για τον άνθρωπο που παράγει ηλεκτρική ενέργεια με ανεμογεννήτριες.
Για αυτόν τον λόγο, μεγάλο τμήμα της Θράκης έχει επιλεχθεί ως Περιοχή Αιολικής Προτεραιότητας (ΠΑΠ 1), στο πλαίσιο του Ειδικού Πλαισίου Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Δεδομένης αυτής της εξέλιξης και του αυξημένου επενδυτικού ενδιαφέροντος, αναμένεται μία αύξηση των αιολικών πάρκων στην περιοχή. Το ερώτημα που πρέπει να μας απασχολήσει λοιπόν είναι το εξής: μπορούν να συνυπάρξουν τα αιολικά πάρκα με τα αρπακτικά πουλιά;
Προκειμένου να δοθούν ασφαλείς απαντήσεις σε αυτό το πολύπλοκο ερώτημα, το WWF παρακολουθεί και καταγράφει τις κινήσεις των αρπακτικών πουλιών στα αιολικά πάρκα και αξιολογεί τις πιθανές επιπτώσεις των υφιστάμενων ανεμογεννητριών. Επίσης σαρώνει τις ανεμογεννήτριες σε ακτίνα 50 μέτρων για να καταγράψει τη θνησιμότητα των αρπακτικών πουλιών.
Η καθημερινή μας διαδρομή έχει ως προορισμό της τα πανέμορφα Πομακοχώρια. Χωρισμένοι σε 2 ομάδες διασχίζουμε υπέροχες τοποθεσίες, αρπάζοντας την ευκαιρία να θαυμάσουμε τη φύση που οργιάζει γύρω μας. Φτάνοντας στα αιολικά πάρκα, αντικρίζουμε – σχεδόν πάντα – τους γύπες να αναζητούν τροφή, ενώ εμείς ξεκινάμε την αναζήτηση σε κάθε μία από τις ανεμογεννήτριες ξεχωριστά.
Περπατώντας, σαρώνουμε όλη την επιφάνεια στην πλατφόρμα κάθε ανεμογεννήτριας αλλά και στα πρανή όσο απότομα και δασωμένα κι αν είναι αυτά. Κάποιες στιγμές, το έργο μας «διακόπτεται» από την σκιά ενός γύπα ή κάποιου αετού που πετούν χαμηλά πάνω από τα κεφάλια μας ή από την καλημέρα ενός κτηνοτρόφου.
Μια από τις κυριότερες αρνητικές επιπτώσεις των αιολικών πάρκων στα πουλιά είναι η θνησιμότητα, λόγω πρόσκρουσης στα κινούμενα πτερύγια, στους πύργους ή στις σύνοδες εγκαταστάσεις, όπως τα αιωρούμενα καλώδια μεταφοράς ρεύματος.
Η πρόβλεψη τέτοιων κινδύνων και η προληπτική αντιμετώπισή τους, στη βάση της αρχής της προφύλαξης, είναι απαραίτητη προϋπόθεση, ώστε οι περιβαλλοντικές ωφέλειες από τα αιολικά πάρκα να είναι ξεκάθαρες και να μην αμαυρώνονται από περιστατικά υποβάθμισης της πολύτιμης ορνιθοπανίδας. Με βάση αυτόν τον γνώμονα κινούμαστε και εμείς, αξιολογώντας τις επιπτώσεις των αιολικών πάρκων σε τοπικό επίπεδο.
WWF
ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΘΕΩΝ
Το κρασί είναι συνδεδεμένο με την ιστορία της Σαμοθράκης και είναι βεβαιωμένη η έως μέθης κατανάλωσή του κατά τα «Μυστήρια και τις τελετές των Μεγάλων Θεών».
Τη δεκαετία του ’60 η φυλλοξήρα και η εγκατάλειψη λόγω μετανάστευσης κατέστρεψαν τα αμπέλια και στην απογραφή του ’80 η Σαμοθράκη εμφανίζεται με μηδέν.
Σήμερα, υπάρχει έντονο ενδιαφέρον και συνεχώς φυτεύονται νέα αμπέλια, που έχουν πλέον φτάσει τα 120 περίπου στρέμματα.
Ο Αμπελουργικός Συνεταιρισμός Σαμοθράκης δημιουργήθηκε πριν 6 χρόνια και αριθμεί περί τα 65 μέλη.
Ο πρόεδρός του κος Παντελής Ξύκης μας λέει ότι το παλιό πέτρινο σχολείο στους Κάτω Καρυώτες (στο μέσο της βόρειας ακτής του νησιού) έχει ανακαινιστεί και έχει εγκατασταθεί άμβυκας που παράγει 3 με 3.5 τόνους τσίπουρο ετησίως, με αυξητικές τάσεις.
Στις προθέσεις του συνεταιρισμού είναι η προσθήκη μικρής οινοποιητικής μονάδας και η τυποποίηση του προϊόντος, το οποίο δεν επαρκεί για τις ανάγκες των κατοίκων αλλά και των επισκεπτών του νησιού.
Εκ των παλαιοτέρων παραγωγών κρασιού είναι ο κος Χρήστος Ατζανός στην Καμαριώτισσα, που μετέδωσε το μεράκι του και σε πολλούς άλλους.
Μεταξύ αυτών και ο γιος του Παναγιώτης ο οποίος στα 4 στρέμματα του πατέρα του προσέθεσε το 2008 άλλα 10. Το κρασί που παράγει (λευκό από μοσχάτο Αλεξανδρείας και ερυθρό από μοσχάτο Αμβούργου, καμπερνέ σοβινιόν και σιρά) το διαθέτει κυρίως σε ασκό.
Από μεράκι, όμως, εμφιαλώνει πειραματικά περί τις 250 φιάλες από τον κάθε τύπο.
Τη δεκαετία του ’60 η φυλλοξήρα και η εγκατάλειψη λόγω μετανάστευσης κατέστρεψαν τα αμπέλια και στην απογραφή του ’80 η Σαμοθράκη εμφανίζεται με μηδέν.
Σήμερα, υπάρχει έντονο ενδιαφέρον και συνεχώς φυτεύονται νέα αμπέλια, που έχουν πλέον φτάσει τα 120 περίπου στρέμματα.
Ο Αμπελουργικός Συνεταιρισμός Σαμοθράκης δημιουργήθηκε πριν 6 χρόνια και αριθμεί περί τα 65 μέλη.
Ο πρόεδρός του κος Παντελής Ξύκης μας λέει ότι το παλιό πέτρινο σχολείο στους Κάτω Καρυώτες (στο μέσο της βόρειας ακτής του νησιού) έχει ανακαινιστεί και έχει εγκατασταθεί άμβυκας που παράγει 3 με 3.5 τόνους τσίπουρο ετησίως, με αυξητικές τάσεις.
Στις προθέσεις του συνεταιρισμού είναι η προσθήκη μικρής οινοποιητικής μονάδας και η τυποποίηση του προϊόντος, το οποίο δεν επαρκεί για τις ανάγκες των κατοίκων αλλά και των επισκεπτών του νησιού.
Εκ των παλαιοτέρων παραγωγών κρασιού είναι ο κος Χρήστος Ατζανός στην Καμαριώτισσα, που μετέδωσε το μεράκι του και σε πολλούς άλλους.
Μεταξύ αυτών και ο γιος του Παναγιώτης ο οποίος στα 4 στρέμματα του πατέρα του προσέθεσε το 2008 άλλα 10. Το κρασί που παράγει (λευκό από μοσχάτο Αλεξανδρείας και ερυθρό από μοσχάτο Αμβούργου, καμπερνέ σοβινιόν και σιρά) το διαθέτει κυρίως σε ασκό.
Από μεράκι, όμως, εμφιαλώνει πειραματικά περί τις 250 φιάλες από τον κάθε τύπο.
Παρασκευή 24 Σεπτεμβρίου 2010
Επαναλειτουργία της Σχολής της Χάλκης... ελπίζουμε σύντομα!!!
Ἡ ἐπαναλειτουργία τῆς Σχολῆς: ὅραμα ζωῆς τῆς ΑΘΠ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου.
Ἡ Ἑστία ἐνεργὸς συμπαραστάτις τοῦ Πατριάρχου.
Ἡ Ἑστία ἐνεργὸς συμπαραστάτις τοῦ Πατριάρχου.
| "Ἡ ἐλευθερία τῆς θρησκείας καί τῆς ἐκφράσεως ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα μία δυνατή καί σφριγηλή πολιτισμένη κοινωνία ἡ ὁποία δυναμώνει τό θεσμό τοῦ κράτους. Γι’ αὐτό τόν λόγο, ἡ ἐπαναλειτουργία τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης θά στείλει ἠχηρό μήνυμα ἐντός καί ἐκτός Τουρκίας. Ἡ ἀκλόνητη δέσμευση στό γράμμα του νόμου ἀποτελεῖ τήν μόνη ὁδό διά τῆς ὁποίας ἐπιτυγχάνεται ἡ ἀσφάλεια ἡ ὁποία προέρχεται ἀπό τήν δίκαιη μεταχείριση ὅλων τῶν ἀνθρώπων " |
Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο μετά τήν ἀναστολή τῆς λετουργίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης τό 1971, τοῦ πνευματικοῦ ἐπιτελικοῦ κέντρου αὐτοῦ, χάρη στίς ἀκατάβλητες προσπάθειες καί τούς σθεναρούς ἀγῶνες τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου γιά τήν ἐπαναλειτουργία τῆς Σχολῆς, διατηρεῖ τό θέμα στό πλαίσιο τῶν ἐξελίξεων τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς σκηνῆς τῆς προστασίας τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων καί τῶν πολιτικῶν καί θρησκευτικῶν ἐλευθεριῶν αὐτοῦ.
Ἡ ἀνάδειξη τοῦ θέματος τῆς ἐπαναλειτουργίας τῆς Σχολῆς ὡς κριτηρίου ἒνταξης τῆς Τουρκίας στήν Ε.Ε. ἐπιβεβαιώνει ὂχι μόνον τήν ἀναγνώριση ἑνός παναθρώπινου δικαιώματος, ἢτοι τῆς ἐλευθερίας πρόσβασης στά μορφωτικά ἀγαθά γιά τήν καλλιέργεια καί ἀνάπτυξη τῆς ἰδιοπροσωπίας τοῦ ἀτόμου, ἀλλά καί τή σημασία αὐτῆς γιά τήν ἂσκηση τοῦ οἰκουμενικοῦ ρόλου τοῦ σεπτοῦ Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας.Ἡ ἐπαναλειτουργία τῆς τροφοῦ Σχολῆς εἶναι τό κοινό ὃραμα τῶν πνευματικῶν της τέκνων καί, ἰδιαίτερα, στόχος ζωῆς τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Ἡ παρατεινόμενη ἂρνηση τῶν τουρκικῶν Ἀρχῶν δέν ἲσχυσε ν’ἀποδυναμώσει τήν προσδοκία τῆς δικαίωσης τοῦ αἰτήματος μέ τή χάρη τοῦ παντοδύναμου Θεοῦ.
Η βιβλιοθηκη της Σχολής της Χάλκης
Ἡ Βιβλιοθήκη τῆς Σχολῆς Θεολογική Σχολή ΧάλκηςἩ Βιβλιοθήκη τῆς Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος Χάλκης ἢ Βιβλιοθήκη τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης συνδέεται μέ τήν ἱστορία τῆς Μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος καί φθάνει στούς βυζαντινούς χρόνους, μέχρι τό Θεόδωρο τόν Στουδίτη. Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μητροφάνης Γ’ (1565 μ.Χ.) ὑπῆρξε ὁ σημαντικότερος ὀργανωτής αὐτῆς καί δώρησε σ’αὐτή τριακόσια χειρόγραφα. Ἀπό αὐτά πολλά σώζονται, σήμερα, στήν Πατριαρχική Βιβλιοθήκη. Ἡ Βιβλιοθήκη, ἰδιαίτερα ἀπό τό 1951 καί ἑξῆς, στό πλαίσιο τῆς ἀναδιοργάνωσης τῆς Σχολῆς ἐντάσσεται σ’ ἓνα πρόγραμμα ἐκσυγχρονισμοῦ, μέ τή σύσταση τριμελοῦς εἰδικῆς ἐκ Καθηγητῶν τῆς Σχολῆς Ἐπιτροπῆς. Ἡ Βιβλιοθήκη ἑνός ἱδρύματος ἐπιστημονικῆς ἒρευνας συνιστᾶ αὐτονόητη ὑποδομή γιά τήν ἀποτελεσματική λειτουργία του. Ἡ προσπάθεια γιά τήν ἀνανέωση καί τόν ἐμπλουτισμό τῆς Βιβλιοθήκης ἒτυχε τῆς πρόθυμης ἀνταπόκρισης ἀπό μέρους ἀνωτέρων ἐκπαιδευτικῶν Ἱδρυμάτων, ἐκδοτικῶν ὀργανισμῶν Ἐκκλησιῶν, συγγραφέων καί ἀποφοίτων τῆς Σχολῆς μέ δωρεές τῶν προσωπικῶν τους βιβλιοθηκῶν. Ἡ προσπάθεια τῆς Ἐπιτροπῆς ἦταν ἐξαιρετικά ἀποδοτική καί συνέπεσε μέ τήν ἐμφάνιση μιᾶς ἐντυπωσιακῆς θεολογικῆς ἐργογραφίας ἀνά τόν κόσμο, λόγῳ σημαντικῶν πρωτοβουλιῶν πού ἀναλαμβάνονται ἀπό μέρους τῆς Ἀνατολικῆς καί Δυτικῆς Ἐκκλησίας ἐπί ζωτικῶν θεολογικῶν θεμάτων καί διεκκλησιαστικῶν πρωτοβουλιῶν. Ἒτσι, πέραν τῶν πολύτιμων σειρῶν κριτικῶν ἐκδόσεων τῆς πατερικῆς Γραμματείας, τῶν πρακτικῶν τῶν ἱερῶν Συνόδων κ. ἂ. βασικῶν κειμένων γιά τή θεολογική ἒρευνα, ἡ Βιβλιοθήκη ἀπέκτησε πλῆθος συγγραμμάτων, πού καλύπτουν ὃλο τό φᾶσμα τῶν γνωστικῶν ἀντικειμένων τῆς ἱερῆς ἐπιστήμης καί εἶναι προϊόν τῆς σύγχρονης θεολογικῆς ἒρευνας. Ἐπίσης, διαθέτει τμῆμα περιοδικῶν ἐκδόσεων κειμένων θεολογικοῦ ἐνδιαφέροντος, ἑλληνικῶν καί ξενόγλωσσων ἐπιστημονικῶν περιοδικῶν, πού καλύπτουν τό σύγχρονο διαχριστιανικό θεολογικό προβληματισμό. Σήμερα, ἡ Βιβλιοθήκη τῆς Σχολῆς, ἀνακαινισμένη καί ὀργανωμένη σύμφωνα μέ τίς ἀπαιτήσεις τῆς σύγχρονης βιβλιοθηκονομίας, διαθέτει ἂνετα ἀναγνωστήρια, μέ τόν ἀπαραίτητο σύγχρονο ἐξοπλισμό γιά τόν ἐπισκέπτη ἐρευνητή.
Πέμπτη 9 Σεπτεμβρίου 2010
ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΤΟΠΟΙ ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ
Ναός Ηλιακής Θεότητος
Τα ελάχιστα ερείπιά του κείτονται κοντά στο χωριό Πρωτοκκλήσι, 10 χλμ. έξω από το Σουφλί προς το Διδυμότειχο. Ανήκε ίσως στον ηλιακό Θεό Θράκα Ιππέα, από τον οποίο οι χριστιανοί κατασκεύασαν τον «Άγιο Γεώργιο». Η ντόπια λαϊκή παράδοση πιστεύει ότι ήταν Ναός του Ορφέως.
Τα ελάχιστα ερείπιά του κείτονται κοντά στο χωριό Πρωτοκκλήσι, 10 χλμ. έξω από το Σουφλί προς το Διδυμότειχο. Ανήκε ίσως στον ηλιακό Θεό Θράκα Ιππέα, από τον οποίο οι χριστιανοί κατασκεύασαν τον «Άγιο Γεώργιο». Η ντόπια λαϊκή παράδοση πιστεύει ότι ήταν Ναός του Ορφέως.
Ιερό Θεάς Δήμητρος ΖώνηςΤο Ιερό ήταν υπαίθριο με βωμούς, εσχάρες θυσιών και αποθέτη, και ανεγέρθη τον 6ο αιώνα. Στο εσωτερικό του βρέθηκε μεγάλος αριθμός επίχρυσων και ασημένιων αναθημάτων, πλάκες λατρευτικών παραστάσεων, αγγεία, γυναικεία ειδώλια, νομίσματα και πήλινες υδρίες.
Ναός Θεού Απόλλωνος ΖώνηςΣίγουρο είναι ότι ο Ναός του Θεού περιελάμβανε πρόναο και σηκό. Σώθηκε τριβαθμιδωτή κρηπίδα, περιεβάλλετο δε ο Ναός από αυλές, στοές και άλλα ιερά κτίσματα. Έχουν βρεθεί κεραμικά του 6ου και 5ου αιώνος, όστρακα και αττικά ερυθρόμορφα αγγεία που έχουν χαραγμένο το όνομα του Θεού, καθώς επίσης και τμήματα αρχαϊκού Κούρου.
Ιερό του Θεού ΔιονύσουΤο Ιερό αυτό του 4ου αιώνος, 5 χλμ. από τη σύγχρονη Μαρώνεια, περιελάμβανε Ναό με σηκό και φαρδύ πρόδομο, καθώς και διάφορα βοηθητικά οικήματα. Σε αυτόν το χώρο βρέθηκε το πήλινο προσωπείο του Θεού Διονύσου.
Ιερό Αγνώστου ΘεότητοςΚάτω από μικρό βυζαντινό Μοναστήρι, στη θέση του ρέματος Σύναξης στη Νότιο πλευρά του όρους «Άγιος Γεώργιος», βρέθηκαν θεμέλια αρχαίου Ναού, αγνώστου όμως Θεότητος. Θεωρείται ότι από το σημείο αυτό επιβιβάζονταν σε πλοία οι προσκυνητές που είχαν προορισμό το Ιερό των Μεγάλων Θεών στη νήσο Σαμοθράκη.
Ιερό Αγνώστου Θεότητος (Άβδηρα)Σε παλαιότερο κομμάτι του τείχους της πόλεως, ανακαλύφθηκε αρχαϊκό Ιερό που λειτουργούσε έως και τον 4ο αιώνα.
Μαρώνεια ή ΜαρωνίαΣτη θέση του σημερινού παραλιακού χωριού «Άγιος Χαράλαμπος» βρισκόταν η Ελληνική πόλη Μαρώνεια που ήταν η δεύτερη σε σπουδαιότητα (μετά τα Άβδηρα) πόλη της Θράκης. Περιστοιχιζόταν από τείχος με ορθογώνιους και ημικυκλικούς πύργους, το οποίο πιθανώς είχε κτισθεί τον 4ο αιώνα (το έτος 1880 αναφέρει ο Γάλλος αρχαιολόγος S. Reinach ότι ύψος του έφτανε σε μερικά σημεία μέχρι και τα 12 μέτρα, σήμερα όμως, δυστυχώς, φτάνει μόνο τα 2 μέτρα).
Κατά την Παράδοση, την πόλη ίδρυσε ο Μάρων, ιερεύς του Θεού Απόλλωνος από την γειτονική πόλη των Κικόνων Ίσμαρο.
Η πρώτη αποδεδειγμένη κατοίκηση της περιοχής έγινε την τέταρτη χιλιετία, στα δε μέσα της δεύτερης εγκαταστάθηκε εκεί ένα Θρακικό φύλο. Χίοι άποικοι έφτασαν στην περιοχή τον 7ο αιώνα και ίδρυσαν την κλασική Μαρώνεια, η οποία, παρά τις συγκρούσεις της με τους Θάσιους, έγινε μεγάλο ναυτικό και εμπορικό κέντρο και τον 5ο αιώνα έκοψε χρυσά, αργυρά και χάλκινα νομίσματα (με παραστάσεις κυρίως διονυσιακές, δηλ. κεφαλές του Θεού Διονύσου και αμπέλους).
Γνωστό ήταν το κρασί που παρήγαγε η πόλη κι η παράδοση αναφέρει ότι τέτοιο ήταν εκείνο με το οποίο ο Οδυσσεύς μέθυσε τον Πολύφημο. Γνωστές προσωπικότητες που γεννήθηκαν στη Μαρώνεια ήσαν ο ζωγράφος Αθηνίων, ο ποιητής Σωτάδης κι ο συγγραφεύς Ηγεσίας. Το 353 με τη βοήθεια του Θρακός βασιλέως Αμαδόκου, απέκρουσε αποτελεσματικά τον Μακεδόνα Φίλιππο, υπετάγη όμως αργότερα ( 350 ) στη Μακεδονική κυριαρχία. Στους Ελληνιστικούς χρόνους διεκδικείτο από την Πέργαμο, αργότερα δε απελευθερώθηκε από τους Ρωμαίους εξαιτίας της φιλικής προς αυτούς πολιτικής και έκοψε δικό της νόμισμα (ασημένιο τετράδραχμο).
Σημαντικές λατρείες της πόλεως ήσαν του Θεού Απόλλωνος, του Θεού Διός και του Θεού Διονύσου. Έχει διασωθεί μικρό μέρος του Θεάτρου και της ρωμαϊκής αγοράς, μέρη διαφόρων κτιρίων, ένα γωνιακό ακρωτήριο Βωμού, τμήμα Ιωνικής ζωοφόρου, τμήμα Ιερού, μέρη της οχυρώσεως και διάφορα επιτύμβια ανάγλυφα. Έχουν επίσης βρεθεί ένα πήλινο προσωπείο του Θεού Διονύσου (του 4ου αιώνος) καθώς και πήλινο αγαλματίδιο της Θεάς Αφροδίτης (επίσης του 4ου αιώνος).
ΞάνθειαΑρχαία Θρακική πόλη, στη θέση της σημερινής Ξάνθης, στους πρόποδες της Ροδόπης, ίσως η πρωτεύουσα των Ξαθίων Θρακών.
ΒεργέπολιςΕρείπια της πόλεως, η οποία ήταν δημιούργημα των Αβδηρητών, χρονολογούμενα στους Κλασικούς, Ελληνιστικούς και Ρωμαϊκούς χρόνους, βρίσκονται ανάμεσα στα χωριά Βαφαίικα και Κουτσό, 10 χλμ νοτίως της σημερινής Ξάνθης.
ΤόπειροςΕρείπια της Ελληνικής πόλεως βρίσκονται ανάμεσα στα σημερινά χωριά Τοξότες και Παράδεισος, 14 χλμ δυτικώς της Ξάνθης. Η Τόπειρος ιδρύθηκε την εποχή του Αυγούστου και διέθετε ισχυρό τείχος, ερημώθηκε όμως στο μεγαλύτερο τμήμα της στα πρώτα Βυζαντινά χρόνια, το δε υπόλοιπο μετετράπη από τον 6ο έως τον 8ο αιώνα σε έδρα Επισκόπου.
ΣάληΗ αρχαία πόλη Σάλη, ιδρυθείσα πιθανόν από τους Μαρωνείτες, μέλος της Αθηναίκής Συμμαχίας (μας είναι γνωστό ότι στα 425 - 421 κατέβαλε 3.000 δρχ. συνδρομή), έστεκε βεβαιωμένα (από τα ρωμαϊκά itineraria, «οδοιπορικά», του 4ου αιώνος μ.χ.χ. που την ορίζουν περίπου 11 χλμ. δυτικώς της Τραϊανουπόλεως) στο σημείο της σημερινής Αλεξανδρουπόλεως. Στην πόλη έχουν ήδη βρεθεί διάφορα τυχαία ευρήματα μελανοβαφούς κεραμικής, δύο κιβωτιόσχημοι Ελληνιστικοί τάφοι, οροθετική επιγραφή του 1ου μ.χ.χ. αιώνος, ακέφαλο μαρμάρινο άγαλμα εφήβου και τμήμα μαρμάρινου πεσσού με κυμάτιο και ανάγλυφη κεφαλή, καθώς και πλάκα με την επιγραφή «Όρος χώρας ιεράς Θεών των εν Σαμοθράκη» (όριο της ιερής χώρας των Θεών της Σαμοθράκης) που επιβεβαιώνουν την ταύτιση του χώρου.
Στρύμη Αποικία της Θάσου που ιδρύθηκε στη χερσόνησο της Μολυβωτής (περί τα μέσα του 7ου αιώνος), κοντά στη χώρα των Μαρωνιτών, που είχε ως αποτέλεσμα τις συγκρούσεις Μαρώνειας και Θάσου. Στην περιοχή, έχουν ανακαλυφθεί θεμέλια κατοικιών, τμήματα δρόμων και υπόγειες σήραγγες υδραγωγείων καθώς και φρεάτια συλλογής και άντλησης νερού, που θεωρούνται σημαντικά τεχνικά έργα της αρχαίας υδραυλικής και μηχανικής. Άλλα αξιόλογα ευρήματα είναι η «Στήλη της Κόρης» του 6ου αιώνος, επιτύμβια στήλη του 5ου αιώνος, ερυθρόμορφη πελίκη με τις μορφές του Θεού Απόλλωνος, της Θεάς Αρτέμιδος και της Λητούς, μαρμάρινος Λέων, ασημένια τετράδραχμα του 4ου αιώνος, κάνθαροι και λευκές Λήκυθοι του 5ου αιώνος.
Άβδηρα
Σύμφωνα με την παράδοση, ιδρυτής των Αβδήρων ήταν ο Ηρακλής, που ίδρυσε την πόλη προς τιμή του φίλου του Αβδήρου υιού του Θεού Ερμού, όταν αυτός βοηθώντας τον Ηρακλή στον όγδοο άθλο του κατασπαράχθηκε από τα άγρια άλογα του βασιλέως των Βιστώνων Θρακών, Διομήδους. Οι πρώτοι άποικοι ήσαν οι Κλαζομένιοι ( 655 ) με αρχηγό τον Τιμήσιο ή Τιμέσιο, και μετά την καταστροφή της πρώτης αποικίας γύρω στο 600 από τους Θράκες, το 545 ή 543, ακολούθησε η εγκατάσταση Τηίων αποίκων που είχαν εγκαταλείψει την Τέω για να αποφύγουν τον περσικό ζυγό. Οι Τήϊοι άποικοι αντιμετώπισαν επίσης τις επιθέσεις των Θρακών, πλην όμως επιτυχώς και επεξέτειναν τις κτήσεις τους προς το εσωτερικό, φτάνοντας ως τη Βιστωνίδα, τη σημερινή Ξάνθη, και το Νέστο. Τα Άβδηρα εγνώρισαν ιδιαίτερη ακμή τον 5ο αιώνα, τόσο εμπορική όσο και πολιτισμική (ασημένια τετράδραχμά τους βρέθηκαν μέχρι την Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία), είχε δε ως έμβλημα των νομισμάτων τους τον Γρύπα και τον πολιούχο τους Θεό Απόλλωνα (τα ασημένια νομίσματα κόβονταν δίχως διακοπή από το 540 έως το 345). Το πολίτευμά τους ήταν δημοκρατικό, με το Δήμο και τη Βουλή να έχουν την ανώτατη εξουσία.Γνωστές προσωπικότητες της πολυάνθρωπης αυτής πόλεως ήσαν ο φιλόσοφος Δημόκριτος και ο μαθητής του Ανάξαρχος, ο σοφιστής Πρωταγόρας, ο μελικός ποιητής Ανακρέων, ο μαθηματικός Βίων, που ήταν ο πρώτος που διετύπωσε τη θεωρία ότι υπάρχουν μέρη της γης με έξι μήνες ημέρα και έξι μήνες νύχτα, ο ιστορικός Διοκλείδης, ο φιλόσοφος Λεύκιππος, ο φιλόσοφος Ασκάνιος, ο γραμματικός Εκαταίος και ο ποιητής Νικαίνετος. Τα Άβδηρα, για αγνώστους λόγους, ήσαν περιβόητα για την μωρία των κατοίκων τους (Αβδηριτισμός).
Η πόλη έπεσε στα χέρια των Περσών μετά τη Ναυμαχία της Λάδης ( 482 ), το δε έτος 480, είχε φιλοξενηθεί εκεί ο στρατός του Ξέρξου, το ίδιο και το έτος 479, όταν αποχωρούσε ο Ξέρξης μετά την ήττα του, χάρισε μάλιστα στην πόλη, σε αντάλλαγμα, μια χρυσοποίκιλτη τιάρα και ένα χρυσό σπαθί. Από το 454 έως το 405, τα Άβδηρα ήσαν μέλος της Α' Αθηναϊκής Συμμαχίας και πλήρωναν συμμαχική εισφορά 10 - 15 τάλαντα ανά έτος. Το 376, η πόλη λεηλατήθηκε για πρώτη φορά από τους Θράκες Τριβαλλούς, γεγονός που είχε δυσάρεστα αποτελέσματα για την οικονομική κατάσταση και το πολιτικό γόητρο της Πόλης. Το επόμενο έτος, από ευγνωμοσύνη για τη βοήθεια των Αθηναίων στον πόλεμο με τους Τριβαλλούς, οι Αβδηρίτες προσχώρησαν στη Β΄ Αθηναϊκή Συμμαχία, το έτος 350 όμως έχασαν την αυτονομία τους και το 343 προσαρτήθηκαν στο κράτος του Φιλίππου Β. Στα μέσα του 4ου αιώνος πάντως, τα Άβδηρα επεκτάθηκαν νοτίως με νέα κτίσματα και «ιπποδάμειο» πολεοδομία, ισχυρά τείχη, ακρόπολη, δύο λιμάνια και εργαστήρια.
Στους Ελληνιστικούς χρόνους άλλαξαν πολλές φορές κυρίαρχο (γνώρισαν σταδιακά τη δεσποτεία του Λυσίμαχου, των Σελευκιδών και των Πτολεμαίων), για να απελευθερωθούν, όπως και οι άλλες Θρακικές πόλεις, μετά τη μάχη στις Κυνός Κεφαλές ( 197 ) από τις λεγεώνες του Ρωμαίου στρατηγού Λούκιου Στερτινίου, το 170 όμως η πόλη καταστράφηκε για δεύτερη φορά εξαιτίας του υπερβολικού ζήλου ενός Ρωμαίου στρατηγού που μετέτρεψε επίσης σε δούλους τους κατοίκους της τους οποίους όμως απελευθέρωσε η Ρωμαϊκή Σύγκλητος.
Τους επόμενους αιώνες, η πόλη διατήρησε ένα καθεστώς ανεξαρτησίας και έκοψε δικό της χάλκινο νόμισμα. Η ακμή της πόλεως είχε διάρκεια έως και τον 3ο αιώνα μ.χ.χ., τα τείχη της όμως σταδιακά έπεσαν, ενώ μετά την επικράτηση των χριστιανών και τις επιδρομές των βαρβάρων ερημώθηκε εντελώς, αφού προηγουμένως καταστράφηκαν όλα τα δημόσια οικοδομήματά της και πρωτίστως τα Ιερά της (στην πόλη υπήρχαν Ιερά του Θεού Απόλλωνος Δηρήνου, της Θεάς Δήμητρος, της Θεάς Αρτέμιδος, της Θεάς Αθηνάς Επιπυργίτιδος, της Θεάς Αφροδίτης και του Θεού Διονύσου και οι σημαντικότερες εορτές ήσαν αυτές των Διονυσίων και των Θεσμοφορίων, στον δε Τζέτζη μαρτυρείται η εκεί παρουσία σπουδαίου τοπικού Μαντείου). Κατά της διάρκεια της Βυζαντινής κατοχής, τα έρημα Άβδηρα λέγονταν από τους εντόπιους Πολύστυλον (προφανώς από τις άπειρες σπασμένες κολώνες των Ελληνικών Ναών).Από το 1952 που άρχισαν να συστηματοποιούνται οι ανασκαφές στην ακρόπολη των Αβδήρων, ανακαλύφθηκαν πολλά τμήματα της αρχαίας πόλεως και σήμερα φαίνονται αρχαία τείχη από πωρόλιθο και η πύλη τους, αρχαία λουτρά στην Αγορά της πόλεως και το ευρισκόμενο βορείως, μέσα σε άλσος, Θέατρο. Μεταξύ των ευρημάτων του αρχαιολογικού χώρου είναι αναθήματα μικρών υδριών, ειδώλια της Θεάς Δήμητρος και Κόρης, επιγραφές με αναφορές στο Θεό Δία υπό τις επικλήσεις «Ύψιστος» και «Ελευθέριος», ειδώλια του Θεού Ερμού, του Θεού Διονύσου, της Θεάς Αφροδίτης, του Θεού Πανός, της Θεάς Νίκης, του Θεού Έρωτος και του Ηρακλέους, καθώς και ανάγλυφα της Θεάς Κυβέλης. Έχουν βρεθεί επίσης τον Δεκέμβριο του 2000 και τάφοι του 6ου αιώνος.
Μεσημβρία ή Ζώνη 
Αποικία της Σαμοθράκης του 7ου αιώνος, η οποία απήλαυσε βίο 13 αιώνων (έως και τον 6ο αιώνα μ.χ.χ.). Αναφέρεται και από τον Ηρόδοτο ως ο δυτικότερος οικισμός της Σαμοθρακικής Περαίας. Όταν ανακαλύφθηκε, ταυτίστηκε αρχικά με την αρχαία πόλη της Μεσημβρίας αλλά με τις ανακαλύψεις των τελευταίων χρόνων (μεγάλος αριθμός χάλκινων νομισμάτων που φέρουν τον Θεό Απόλλωνα και διάφορα σύμβολά του, καθώς και η ανακάλυψη του Ναού του) εξακριβώθηκε πλήρως το ότι όντως πρόκειται για την αρχαία πόλη Ζώνη, της οποίας προστάτης ήταν ο Θεός Απόλλων.Πιθανολογείται ότι η Μεσημβρία ήταν ο παλαιότερος θρακικός οικισμός της εποχής του σιδήρου, που έστεκε στην ίδια θέση. Η αρχαία πόλη της Ζώνης περιβαλλόταν από τείχος με αμυντικούς πύργους που ξεκινούσε από το ύψωμα της ακροπόλεως και έφτανε μέχρι την θάλασσα, στο δε εσωτερικό έχουν ανακαλυφθεί οικίες, εργαστήρια, καταστήματα, δρόμοι καθώς και δύο Ιερά (της Θεάς Δήμητρος και του Θεού Απόλλωνος). Έχουν βρεθεί και αξιόλογα κινητά ευρήματα, όπως λ.χ. ένα άγαλμα Κούρου του 6ου αιώνος, παναθηναϊκός αμφορεύς του 5ου αιώνος, μαρμάρινο άγαλμα εφήβου Ελληνιστικής εποχής, αττικά ερυθρόμορφα αγγεία, ειδώλια, κοσμήματα και επιτύμβιες στήλες του 4ου αιώνος. Εντυπωσιακή είναι η ανακάλυψη οξυπύθμενων αμφορέων, τοποθετημένων σε σειρά ανάποδα κάτω από δάπεδο ενός κτίσματος, προφανώς για ευφυή υγρομόνωση.
Δικαία ή ΔικαιόπολιςΠόλη ιδρυθείσα από τους Αβδηρήτες, η οποία έστεκε 2 χλμ. πριν το σημερινό Φανάρι. Σήμερα σώζονται μόνον ελάχιστα θεμέλια οικιών, τα δε κινητά ευρήματα φιλοξενούνται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κομοτηνής.
ΔύμηΈστεκε στη συμβολή του ποταμού Έβρου με τον ποταμό της Κορνοφωλιάς, λίγα χιλιόμετρα πριν το Σουφλί. Εντοπίσθηκαν αρχαίος τάφος, θεμέλια οικιών και πλήθος οστράκων, καθώς και ένα σπασμένο άγαλμα και επιγραφές. Σε κοντινή απόσταση έστεκε Ναός της Μητρός των Θεών που κατέστρεψαν οι χριστιανοί για να κτίσουνε επάνω του τη Μονή της Θεοτόκου, μετόχι της αγιορείτικης Μονής Ιβήρων.
ΠλωτινούπολιςΜεταφορά της αρχαίας Δύμης από τους Ρωμαίους, για λόγους ασφαλείας, επάνω σε οχυρό ύψωμα κοντά στο σημερινό Διδυμότειχο. Η μεταφορά έγινε επί Αντωνίνων (2ος αιών μ.χ.χ.) και η μετωνομασία προς τιμή της συζύγου του Τραϊανού, Πλωτίνης. Σώζονται λίγα ερείπια, έχουν δε βρεθεί αναθηματικές στήλες και άλλα μικρότερα κινητά ευρήματα, με πιο σημαντική την χρυσή σφυρήλατη προτομή του Μάρκου Αυρηλίου (βάρους 1 κιλού, χρυσού 24 καρατίων) που βρέθηκε το 1965 θαμμένη σε βάθος 1,6 μ. στην τοποθεσία «Αγία Πέτρα» (βλ. «Αρχαιολογικά Ανάλεκτα Εξ Αθηνών, έτος Α, τεύχος 2, 1968, σελ. 194 - 197).
Τρίλοφος, Ευμολπιάς, Φιλιππούπολις (σημερινό Plovdiv )
Αρχαιοτάτη πόλη της Θράκης, στη δεξιά όχθη του ποταμού Έβρου, επάνω σε τρεις λόφους, εξ ού και η αρχαία ονομασία της (Τρίλοφος). Μετονομάσθηκε σε Φιλιππούπολη από τους Μακεδόνες το έτος 341, μετά την κατάκτηση της Θράκης από τον βασιλιά Φίλιππο. Αργότερα, η πόλη πέρασε στην κυριαρχία των Θρακών Οδρυσσών (ως φόρου υποτελής) και την εποχή του Αυγούστου στην κυριαρχία των Ρωμαίων, κρατώντας όμως στην διάρκεια όλων αυτών των αιώνων την Ελληνική της πολιτική αυτοθέσμιση (με Βουλή και Δήμο). Η πόλη γνώρισε μεγάλη ακμή κατά την εποχή των Αντωνίνων (2ος αιώνας μ.χ.χ.), ο δε Αμμιανός Μαρκελλίνος διασώζει ότι κατά την εποχή του (4ος αιώνας μ.χ.χ) η πόλη λεγόταν Ευμολπιάς. Η πόλη γνώρισε μεγάλη καταστροφή το έτος 251 μ.χ.χ., όταν ενώ πολιορκείτο από τους Γότθους, ηττήθηκε και φονεύθηκε σε μάχη ο ελθών σε βοήθεια γενναίος και ευσεβής αυτοκράτορας Δέκιος και μετά από προδοσία εισήλθαν εντός των τειχών της οι εισβολείς, λεηλατήσαντες αυτή και κατασφάξαντες γύρω στους 100.000 κατοίκους της. Τριάντα περίπου έτη αργότερα πάντω, επί Διοκλητιανού (285 - 305), η Φιλιππούπολη ανέλαβε και περιγράφεται ως «μεγάλη και επίσημη πόλη» της περιοχής. ΣτενίμαχοςΑρχαία πόλη της Ανατολικής Ρωμυλίας, 20 χλμ. ΝΑ της Φιλιππούπολης, στις βόρειες υπώρειες της Ροδόπης, νύν Ασένοβγκραντ,. Ιδρύθηκε στα μέσα του 6ου αιώνος (κατά τον Dumont) πιθανόν από Ισταιαίους Ευβοείς που νίκησαν τους Θράκες Βεσσούς και εγκαταστάθησαν, κατοικήθηκε δε συνεχώς έως και τον 20ο αιώνα από Ελληνικό πληθυσμό (έως το 1906 που εδιώχθη η Ελληνική κοινότητα από τους Βουλγάρους).
Χερρόνησος
Κυριότερες πόλεις της Χερρονήσου ήσαν οι Καρδία, Αγορά, Καλλίπολις, Σηστός, Ελαιούς και Μάδυτος.
Κυριότερες πόλεις της Χερρονήσου ήσαν οι Καρδία, Αγορά, Καλλίπολις, Σηστός, Ελαιούς και Μάδυτος.
Ποταμός Ρόμβος (Έβρος)Η αρχική ονομασία του ποταμού ήταν Ρόμβος σύμφωνα με τον Πλούταρχο. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν συκοφαντήθηκε ο Έβρος, υιός του βασιλέως Κασσάνδρου, από την μητριά του Δαμασίππη επειδή δεν υπέκυψε στον έρωτά της και κυνηγήθηκε από τον πατέρα του, πνίγηκε στον ποταμό Ρόμβο.
Προϊστορικός οικισμός Διομήδειας12 χλμ. από τη σύγχρονη Ξάνθη, υπάρχουν αφημένα στην τύχη υπολείμματα προϊστορικού οικισμού της Ύστερης Νεολιθικής εποχής, σε λόφο νοτίως του χωριού Διομήδεια.
Ακρόπολη «Κρεμαστού Βράχου»Κατά την είσοδο του στην Ξυλαγανή, στα αριστερά, επάνω στο ύψωμα «Κρεμαστός Βράχος», υπάρχουν τα απροστάτευτα ερείπια μίας αρχαίας ακρόπολης, της οποίας η ζωή χρονολογείται ανάμεσα στο 1300 και το 900).
Αρχαίο Θέατρο Μαρώνειας
Βρίσκεται στη σύγχρονη τοποθεσία Καμπάνα, κοντά στο Ιερό του Θεού Διονύσου και ανήκει στην Ελληνιστική περίοδο. Το Θέατρο, με νοτιοδυτικό προσανατολισμό, είχε 9 κερκίδες που χωρίζονταν από 8 κλίμακες, και τουλάχιστον 10 σειρές καθισμάτων σε κάθε διάζωμα, η δε χωρητικότητά του υπολογίζεται σε περίπου 6.000 άτομα. Σε κάποια φάση, χρησιμοποιήθηκε από τους Ρωμαίους και για θηριομαχίες. Η ορχήστρα του δεν ήταν στρωμένη με πλάκες, αλλά αποτελείτο καθ� όλη τη διάρκεια της λειτουργίας του από πατημένη γη. Η σκηνή των ρωμαϊκών χρόνων διασώθηκε σε καλή κατάσταση και ύψος (έχει διαστάσεις 23,5 Χ 6,3 μ. και χωρίζεται σε τρεις χώρους). Δυστυχώς, το 1906 μ.χ.χ. μεγάλο τμήμα του Θεάτρου καταστράφηκε για να χρησιμοποιηθεί το υλικό του προς οικοδόμηση του� σχολείου της σύγχρονης Μαρώνειας. Επίσης αναφέρεται (Γ. Μπακαλάκης, «Προανασκαφικές έρευνες στη Θράκη», Θεσ/νίκη 1959, σ. 108) ότι ακόμη και η πρόσοψη και το πεζοδρόμιο ενός� καταστήματος είχαν κτισθεί με το υλικό του αρχαίου Θεάτρου.
«Σπηλιά του Κύκλωπα»
Κατά την τοπική λαϊκή παράδοση είναι η σπηλιά του Κύκλωπος Πολύφημου, αλλά αποτελεί στην πραγματικότητα λατρευτικό κέντρο θρακικών θεοτήτων. Το σπήλαιο βρίσκεται στην παραλία της Μάκρης, μέσα σε έναν βράχο όπου βρέθηκαν ίχνη χρήσης από τη Νεολιθική Περίοδο ( περ. 4.500 ). Ο χώρος του αποτελείται από δύο επίπεδα και τρείς θαλάμους, γύρω τους δε υπάρχουν λαξευμένες κόγχες και σκαλοπάτια. Στο εσωτερικό και την τούμπα, που βρίσκεται πάνω από το σπήλαιο, έχουν βρεθεί διάφορες πήλινες κατασκευές, αγαλματίδια και ειδώλια ζώων. Σπήλαιο της ΜαρώνειαςΣπήλαιο που βρίσκεται αριστερά του επαρχιακού δρόμου Προσκυνητών � Μαρώνειας, με πλούσιο σταλακτιτικό και σταλαγμιτικό διάκοσμο, 2 χλμ. βορείως της «γέφυρας του Πλατανίτη». Το σπήλαιο ήταν γνωστό στους κατοίκους της περιοχής από πολύ παλαιά, πρώτος δε εξερευνητής του θεωρείται ο Κ. Αυδής (1896). Ο καθηγητής Γ. Μπακαλάκης επισκέφθηκε το σπήλαιο το 1938, εκφράσας την άποψη ότι ίσως πρόκειται για το σπήλαιο, που αναφέρει ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στα «Αργοναυτικά» του, ως κατοικία του Ορφέως στη χώρα των Κικόνων. Μία παράδοση ταυτίζει και αυτό το σπήλαιο με το «Σπήλαιο του Κύκλωπα» Πολύφημου που τυφλώθηκε από τον Οδυσσέα αφού πρώτα ο τελευταίος τον μέθυσε με οίνο από τη Μαρώνεια. Το 1969, κλιμάκιο σπηλαιολόγων εξερεύνησε και χαρτογράφησε μέρος του σπηλαίου για την πιθανότητα τουριστικής αξιοποίησης του. Στο σπήλαιο που αποτελείται από κατακόρυφες και δυσκολοδιάβατες στοές, έχουν βρεθεί σαφή ίχνη κατοίκησης από την πέμπτη τουλάχιστον χιλιετία.
Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 2010
Πέμπτη 12 Αυγούστου 2010
Ζωντανή μετάδοση απο Παναγία Σουμελά Τραπεζούντα!!!
Το Livemedia.gr μέσα από το http://www.livemedia.gr/ θα μεταδώσει σε απευθείας σύνδεση την πρώτη Θεία Λειτουργία μετά το 1922 στην Παναγία Σουμελά, που θα τελεσθεί ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο στο ιστορικό μοναστήρι του Πόντου, προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.
Είναι η πρώτη φορά που Οικουμενικός Πατριάρχης προεξάρχει Θείας Λειτουργίας στην Παναγία Σουμελά του Πόντου και αναμένεται χιλιάδες προσκυνητές από όλ...ο τον κόσμο να προσέλθουν σε αυτή. Σύμφωνα με το επίσημο έγγραφο της Τουρκικής Κυβέρνησης προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, παρέχεται άδεια στον προκαθήμενο της Ορθοδοξίας να τελεί Θεία Λειτουργία μία φορά το χρόνο ανήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου στην Μονή της Παναγίας Σουμελά, η οποία σήμερα λειτουργεί ως μουσείο.
Το Livemedia.gr θα είναι παρόν στην ιστορική αυτή εξέλιξη για την αναγέννηση της λειτουργικής ζωής του μοναστηριού-συμβόλου του Ποντιακού Ελληνισμού.
Η μετάδοση της Θείας Λειτουργίας θα αρχίσει στις 10 το πρωί και θα ολοκληρωθεί στις 12 το μεσημέρι.
Είναι η πρώτη φορά που Οικουμενικός Πατριάρχης προεξάρχει Θείας Λειτουργίας στην Παναγία Σουμελά του Πόντου και αναμένεται χιλιάδες προσκυνητές από όλ...ο τον κόσμο να προσέλθουν σε αυτή. Σύμφωνα με το επίσημο έγγραφο της Τουρκικής Κυβέρνησης προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, παρέχεται άδεια στον προκαθήμενο της Ορθοδοξίας να τελεί Θεία Λειτουργία μία φορά το χρόνο ανήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου στην Μονή της Παναγίας Σουμελά, η οποία σήμερα λειτουργεί ως μουσείο.
Το Livemedia.gr θα είναι παρόν στην ιστορική αυτή εξέλιξη για την αναγέννηση της λειτουργικής ζωής του μοναστηριού-συμβόλου του Ποντιακού Ελληνισμού.
Η μετάδοση της Θείας Λειτουργίας θα αρχίσει στις 10 το πρωί και θα ολοκληρωθεί στις 12 το μεσημέρι.
Τρίτη 10 Αυγούστου 2010
Συνάντηση των Απανταχού της Γης Τριγωνιωτών στα χωριά του Τριγώνου
Συνάντηση των Απανταχού της Γης Τριγωνιωτών στα χωριά του Τριγώνου θα πραγματοποιηθεί και φέτος από τις 6 Αυγούστου μέχρι και τις 22 Αυγούστου 2010. Πρόκειται για την κορυφαία εκδήλωση στην περιοχή, που αποτελεί πλέον τη σταθερή βάση συνεύρεσης των καταγομένων από τα χωριά του Τρίγωνου.
Επιτυχημένες ήταν ούτως ή άλλως και οι επτά προηγούμενες συναντήσεις και χιλιάδες ήταν οι συμμετέχοντες Τριγωνιώτες, μόνιμα διαμένοντες στην περιοχή αλλά και μετανάστες. Πετυχημένη και η σύζευξη της παγκόσμιας αυτής συνάντησης με τη συνέχιση των εκδηλώσεων που διοργανώνονταν στα Πετρωτά από το 1998.
Το σύνολο των εκδηλώσεων περιλαμβάνει: διοργάνωση συνεδρίων αναπτυξιακής κατεύθυνσης με διακεκριμένους ομιλητές, φολκλορικές βραδιές με τη συμμετοχή χορευτικών συγκροτημάτων (τοπικών και των μεταναστών), υπαίθρια λαϊκά γλέντια με παραδοσιακές ορχήστρες, συναυλίες, εκθέσεις φωτογραφίας - ζωγραφικής - αντικειμένων ή συλλογών σχετικές με την περιοχή του Τριγώνου, ημερίδες λαϊκού πολιτισμού όπου παρουσιάζεται η τοπική λαογραφική μας παράδοση, θεατρικές παραστάσεις, βραβεύσεις επιφανών συμπατριωτών μας ή ανθρώπων που έχουν συμβάλει για την πρόοδο της περιοχής μας, συγκεντρώσεις των νέων μας όπου παρουσιάζουν τις απόψεις, τις ιδέες, τις σκέψεις και τους προβληματισμούς τους κ.λ.π.
Για φέτος το πρόγραμμα των εκδηλώσεων έχει ως εξής:
ΟΡΜΕΝΙΟ – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
• Προαύλιο δημοτικού σχολείου
20.00 «ΧΟΡΟΕΣΠΕΡΙΔΑ»
Υπαίθριο παραδοσιακό γλέντι μέχρι πρωίας με την ορχήστρα του Μπαρμπούδη. Συμμετέχουν τα παιδικά χορευτικά τμήματα της Σχολής «Αντάμωμα» Ορεστιάδας.
ΠΕΤΡΩΤΑ – ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
• Συνεδριακό Κέντρο Μύλου
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ με κεντρικό θέμα: «Γεωλογικές και γεωφυσικές έρευνες στο Δήμο Τριγώνου, Έβρου – Το αρχαιολογικό έργο στο Βόρειο Έβρο»
9:30 Προσέλευση. Εγγραφή Συνέδρων.
10:00 Καλωσόρισμα Δημάρχου Τριγώνου κ. Εμμανουήλ Χατζηπαναγιώτου.
10:10 Χαιρετισμοί Επισήμων.
10:30 Μιχαήλ Βαβελίδης, καθηγητής Τμήματος Γεωλογίας Α.Π.Θ., Πρόεδρος Επιτροπής Οικονομικής Γεωλογίας. Θέμα: «Γεωλογικές έρευνες στο Δήμο Τριγώνου, Έβρου – Το Μουσείο Πέτρας στο Μύλο Πετρωτών».
10:50 Γρηγόριος Τσόκας, καθηγητής Τμήματος Γεωλογίας Α.Π.Θ., Αναπληρωτής Πρόεδρος Τμήματος Γεωλογίας Α.Π.Θ. Θέμα: «Γεωφυσική διασκόπηση σε αρχαιολογικούς χώρους του Δήμου Τριγώνου».
11:10 Διαμαντής Τριαντάφυλλος, Επίτιμος Έφορος Αρχαιοτήτων. Θέμα: «Το αρχαιολογικό έργο στο Β. Έβρο. Η αρχαιολογική έκθεση Σπηλαίου».
11:30 Ματθαίος Κουτσομανής, Αρχαιολόγος ΙΘ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων. Θέμα: «Αρχαιολογική έρευνα στην Πλωτινόπολη Διδυμοτείχου και στον ταφικό τύμβο Θυρέας».
11:50 Συζήτηση.
12:30 Τέλος Συνεδρίας.
Προαύλιο σχολείου Πετρωτών
21.00 ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΒΡΑΔΙΑ
Χορεύουν & τραγουδούν για εσάς, τοπικά χορευτικά συγκροτήματα.
ΘΡΑΚΙΩΤΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ με την ορχήστρα του Τριανταφυλλίδη.
ΠΕΝΤΑΛΟΦΟΣ – ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
* Δημοτικό Γήπεδο
20.00 «3ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΓΚΑΙΝΤΑΣ»
Δεκάδες οργανοπαίχτες γκάιντας, παρουσιάζουν την αυθεντική μουσική παράδοση της Θράκης.
ΠΤΕΛΕΑ – ΠΕΜΠΤΗ 12
& ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
• Προαύλιο Λαογραφικού Μουσείου
20.30 «ΓΙΟΡΤΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ»
Διήμερο Παραδοσιακό Γλέντι για όλο τον κόσμο με καταξιωμένες ορχήστρες (Αλβανόπουλος την Πέμπτη-12/8) και εμφανίσεις χορευτικών σχημάτων.
Παράλληλες εκδηλώσεις
ΕΟΡΤΑΣΜΟΙ ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ ΤΡΙΓΩΝΟΥ
ΜΑΡΑΣΙΑ
Πανήγυρη Ιερού Ναού Μεταμόρφωση Σωτήρος
Πέμπτη 5 Αυγούστου
19.00 Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας, χοροστατούντος του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτη Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου κ.κ. Δαμασκηνού και με τη συμμετοχή πολλών ιερέων.
20.30 Γλέντι με την παραδοσιακή ορχήστρα του Μπαρμπούδη.
Παρασκευή 6 Αυγούστου
07.00 Όρθρος και Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
ΘΕΡΑΠΕΙΟ
Πανήγυρη Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου
Σάββατο 14 Αυγούστου
07.00 Πανηγυρική Θεία Λειτουργία, χοροστατούντος του Σεβασμιώτατου
Μητροπολίτη Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου κ.κ. Δαμασκηνού.
19.30 Πανηγυρικός Εσπερινός.
20.30 Γλέντι με την παραδοσιακή ορχήστρα του Μπαμπουρδά στο προαύλιο του σχολείου (με τη φροντίδα του Συλλόγου Γυναικών Θεραπειού).
Κυριακή 15 Αυγούστου
07.00 Όρθρος και Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
ΠΑΛΛΗ
Πανήγυρη Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου
Σάββατο 14 Αυγούστου
19.30 Πανηγυρικός Εσπερινός.
20.30 Γλέντι με την παραδοσιακή ορχήστρα του Βασιλειάδη
(με τη φροντίδα του Συλλόγου Γυναικών Πάλλης).
Κυριακή 15 Αυγούστου
07.00 Όρθρος και Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
ΣΠΗΛΑΙΟ
Πανήγυρη Ιερού Ναού Αποδόσεως Κοιμήσεως Θεοτόκου
Κυριακή 22 Αυγούστου
19.00 Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας, χοροστατούντος του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτη Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου κ.κ. Δαμασκηνού και με τη συμμετοχή πολλών ιερέων.
21.00 Γλέντι με παραδοσιακή ορχήστρα (πλατεία).
Δευτέρα 23 Αυγούστου
07.30 Όρθρος και Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
Σημειώνεται ότι η «8η Συνάντηση Απανταχού Τριγωνιωτών» τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Τριγώνου, με κεντρική συνδιοργάνωση από την Κοινωφελή Επιχείρηση Δήμου Τριγώνου, τα Τοπικά Διαμερίσματα και Οικισμούς, τα Εκκλησιαστικά Συμβούλια Ιερών Ναών (Θεραπειού, Μαρασίων, Πάλλης, Σπηλαίου), τους Συλλόγους Γυναικών Τριγώνου, Μορφωτικούς-Πολιτιστικούς Συλλόγους Τριγώνου, τα Αθλητικά Σωματεία Τριγώνου, το Κ.Α.Π.Η. Τριγώνου, τους Συλλόγους Μεταναστών Εξωτερικού και Εσωτερικού.
Η Επιστημονική Ημερίδα στα Πετρωτά συνδιοργανώνεται με την υποστήριξη των: Επιτροπή Οικονομικής Γεωλογίας, Ορυκτολογίας & Γεωχημείας της Ελληνικής Γεωλογικής Εταιρείας, Τμήμα Γεωλογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης - ΙΘ’ Εφορεία Προϊστορικών & Κλασσικών Αρχαιοτήτων, Νομαρχία Έβρου & Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ροδόπης-Έβρου στο πλαίσιο του «Τρένου του Πολιτισμού».
Το «Φεστιβάλ Γκάιντας» στον Πεντάλοφο πραγματοποιείται με την υποστήριξη της Νομαρχίας Έβρου & της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ροδόπης-Έβρου στο πλαίσιο του «Τρένου του Πολιτισμού».
Στο δρόμο για την Παναγία Σουμελά
Ένα μεγάλο καραβάνι προσκυνητών σχηματίζεται αυτές τις μέρες από ανθρώπους ποντιακής καταγωγής που αναμένεται να φτάσουν κατά χιλιάδες μέσα στο επόμενο δεκαήμερο στην Τραπεζούντα της Τουρκίας. Πόντιοι από την Ελλάδα και τη Ρωσία με κάθε μέσο θα φθάσουν εκεί προκειμένου να συμμετάσχουν στην πρώτη λειτουργία που θα τελεστεί στην Παναγία Σουμελά προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίωνα από το Πατριαρχείο Ρωσίας και του Μητροπολίτη Δράμας κ. Παύλου, του μόνου ποντιακής καταγωγής Ιεράρχη από την Εκκλησία της Ελλάδος.
Ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος -που έχει ήδη εγκαινιάσει την παράδοση επαναλειτουργιών ιστορικών ναών της Καππαδοκίας- είχε ζητήσει από το υπουργείο Πολιτισμού της Τουρκίας δυνατότητα να τελεσθεί λειτουργία στη Μονή Σουμελά, που δεν έχει λειτουργήσει ως χριστιανικός ναός, μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας το 1923. Έκτοτε η Μονή λειτουργεί ως μουσείο.
Σύμφωνα με πληροφορίες, στον αύλειο χώρο του ιστορικού μοναστηριού γίνονται ειδικές εργασίες, τοποθετούνται τέντες για να τελεστεί υπαίθρια η θεία λειτουργία, ενώ σε πολλά σημεία θα υπάρχουν γιγαντοοθόνες προκειμένου οι πιστοί να παρακολουθούν την κάθε στιγμή της μυσταγωγίας.
Από τη Βόρεια Ελλάδα, τρεις πτήσεις τσάρτερ αναμένεται να προσγειωθούν στο αεροδρόμιο της Τραπεζούντας, την κοντινότερη πόλη προς την Παναγία Σουμελά που διαθέτει αεροδρόμιο κι άλλες δύο πτήσεις θα ξεκινήσουν από αεροδρόμια της Ρωσίας.
Οι επιφυλάξεις
Ωστόσο, το Φανάρι, διαισθανόμενο τον κίνδυνο να εκτροχιαστεί το προσκύνημα και να εξελιχθεί σε κοσμική εκδήλωση με πολιτικά και εθνικοπατριωτικά χαρακτηριστικά, ενδεχόμενο που θα προκαλούσε τον πανίσχυρο στην περιοχή της Τραπεζούντας τουρκικό εθνικισμό, συνιστά «αποφυγή κάθε κίνησης που θα μπορούσε να επισκιάσει τον θρησκευτικού χαρακτήρα του ιστορικού γεγονότος».
Ο κ.κ. Βαρθολομαίος έχει επανειλημμένα τονίσει πως δεν πρέπει να δημιουργηθεί καμία αναστάτωση και το προσκύνημα να γίνει «χωρίς άτοπες εξάρσεις».
Με δεδομένο ότι φέτος αναμένεται να συρρεύσουν στο όρος Μελάς περισσότεροι από 20.000 Πόντιοι, οι οργανωτές, με πρώτο το Φανάρι που θα έχει και το γενικό πρόσταγμα, προσπαθούν να χαμηλώσουν τους τόνους ώστε να μην υπονομευθεί το «ιστορικό βήμα», αυτό δηλαδή της τέλεσης χριστιανικής θείας λειτουργίας στην Ιερουσαλήμ των Ποντίων από τον ίδιο τον Πατριάρχη.
Η τουρκική πλευρά, από την άλλη, εκτός του ότι εκπέμπει διεθνώς εικόνα χώρας με κατοχυρωμένες τις θρησκευτικές ελευθερίες, βλέπει την έλευση χιλιάδων Ποντίων για το προσκύνημα και ως μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για την αύξηση του θρησκευτικού τουρισμού.
Σύνεση και ταπεινότητα
Στο περιθώριο των εντυπώσεων για το ποιος έχει την πρωτιά στην επίτευξη αυτής της πρώτης μετά το 1922 λειτουργίας στη μονή, ο Πατριάρχης ή ο ειδικός τα τελευταία χρόνια στην οργάνωση προσκυνημάτων στην Παναγία Σουμελά, Ιβάν Σαββίδης, μια άλλη ανάγνωση υπάρχει στην εφημερίδα «Απογευματινή» της Κωνσταντινούπολης. Το ότι «η άδεια που έδωσε η Άγκυρα για να τελεσθεί Θεία Λειτουργία στη Μονή της Παναγίας του Σουμελά, μόνο «ανέξοδη παραχώρηση της Άγκυρας» δεν είναι».
Το σχόλιο στην εφημερίδα κατατείνει και αυτό στο ότι οι τόνοι πρέπει να κρατηθούν χαμηλοί.
«Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ίσως έτσι αν το έβλεπε κανείς από την πλευρά του Κράτους. Η Τουρκία δεν έχει όντως να χάσει τίποτε, έχει αντιθέτως να κερδίσει πολλά.
Η (τουρκική) Κυβέρνηση όμως, η οποία και είναι αυτή που έχει την ευθύνη της άδειας που έδωσε, αντιμετωπίζει ήδη μεγάλες αντιδράσεις και μάλιστα σε μία περίοδο πριν από ένα δημοψήφισμα το οποίο έχει πάρει χαρακτήρα ψήφου εμπιστοσύνης για την ίδια.
Πέραν αυτών που «ενοχλούνται» για θρησκευτικούς ή εθνικούς λόγους, σε περίπτωση που τα πράγματα πάρουν άσχημη τροπή, θα χαρούν κι εκείνοι που θέλουν πάση θυσία να χάσει την δημοτικότητά της η Κυβέρνηση.
Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, γνωρίζουν καλά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, οι οποίες έγιναν με σύνεση, χαμηλούς τόνους, πίστη και ταπεινότητα, για να εκδοθεί η άδεια αυτή.
Καλό θα είναι λοιπόν και όσοι θα έρθουν για να συμμετάσχουν στο μεγάλο αυτό γεγονός, να περιβάλλουν εαυτούς με την ίδια σύνεση και ταπεινότητα, ώστε να μην επαναληφθούν τα περσινά απαράδεκτα, που μόνο ανυπολόγιστες αρνητικές συνέπειες μπορεί να έχουν».
Η ιστορία του μοναστηριού
• 4ος αιώνας Ιδρυση του μοναστηριού.
• 7ος αιώνας Επανιδρύεται μετά την καταστροφή του.
• 10ος & 15ος αιώνας Οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου το ενισχύουν με προνόμια και αφιερώνουν στην Παναγία πολύτιμα κειμήλια.
• 16ος & 19ος αιώνας Οι σουλτάνοι με διαδοχικές τους αποφάσεις αναγνωρίζουν τα ειδικά προνόμια του μοναστηριού.
• 1922 Το μοναστήρι καταστρέφεται.
• 1923 Φεύγουν και οι τελευταίοι μοναχοί που εγκαταβιώνουν στη Μονή Σουμελά.
• 1951 Θεμελιώνεται ο Ναός της Παναγίας Σουμελά στο Ορος Βέρμιο του Νομού Ημαθίας.
Ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος -που έχει ήδη εγκαινιάσει την παράδοση επαναλειτουργιών ιστορικών ναών της Καππαδοκίας- είχε ζητήσει από το υπουργείο Πολιτισμού της Τουρκίας δυνατότητα να τελεσθεί λειτουργία στη Μονή Σουμελά, που δεν έχει λειτουργήσει ως χριστιανικός ναός, μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας το 1923. Έκτοτε η Μονή λειτουργεί ως μουσείο.
Σύμφωνα με πληροφορίες, στον αύλειο χώρο του ιστορικού μοναστηριού γίνονται ειδικές εργασίες, τοποθετούνται τέντες για να τελεστεί υπαίθρια η θεία λειτουργία, ενώ σε πολλά σημεία θα υπάρχουν γιγαντοοθόνες προκειμένου οι πιστοί να παρακολουθούν την κάθε στιγμή της μυσταγωγίας.
Από τη Βόρεια Ελλάδα, τρεις πτήσεις τσάρτερ αναμένεται να προσγειωθούν στο αεροδρόμιο της Τραπεζούντας, την κοντινότερη πόλη προς την Παναγία Σουμελά που διαθέτει αεροδρόμιο κι άλλες δύο πτήσεις θα ξεκινήσουν από αεροδρόμια της Ρωσίας.
Οι επιφυλάξεις
Ωστόσο, το Φανάρι, διαισθανόμενο τον κίνδυνο να εκτροχιαστεί το προσκύνημα και να εξελιχθεί σε κοσμική εκδήλωση με πολιτικά και εθνικοπατριωτικά χαρακτηριστικά, ενδεχόμενο που θα προκαλούσε τον πανίσχυρο στην περιοχή της Τραπεζούντας τουρκικό εθνικισμό, συνιστά «αποφυγή κάθε κίνησης που θα μπορούσε να επισκιάσει τον θρησκευτικού χαρακτήρα του ιστορικού γεγονότος».
Ο κ.κ. Βαρθολομαίος έχει επανειλημμένα τονίσει πως δεν πρέπει να δημιουργηθεί καμία αναστάτωση και το προσκύνημα να γίνει «χωρίς άτοπες εξάρσεις».
Με δεδομένο ότι φέτος αναμένεται να συρρεύσουν στο όρος Μελάς περισσότεροι από 20.000 Πόντιοι, οι οργανωτές, με πρώτο το Φανάρι που θα έχει και το γενικό πρόσταγμα, προσπαθούν να χαμηλώσουν τους τόνους ώστε να μην υπονομευθεί το «ιστορικό βήμα», αυτό δηλαδή της τέλεσης χριστιανικής θείας λειτουργίας στην Ιερουσαλήμ των Ποντίων από τον ίδιο τον Πατριάρχη.
Η τουρκική πλευρά, από την άλλη, εκτός του ότι εκπέμπει διεθνώς εικόνα χώρας με κατοχυρωμένες τις θρησκευτικές ελευθερίες, βλέπει την έλευση χιλιάδων Ποντίων για το προσκύνημα και ως μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για την αύξηση του θρησκευτικού τουρισμού.
Σύνεση και ταπεινότητα
Στο περιθώριο των εντυπώσεων για το ποιος έχει την πρωτιά στην επίτευξη αυτής της πρώτης μετά το 1922 λειτουργίας στη μονή, ο Πατριάρχης ή ο ειδικός τα τελευταία χρόνια στην οργάνωση προσκυνημάτων στην Παναγία Σουμελά, Ιβάν Σαββίδης, μια άλλη ανάγνωση υπάρχει στην εφημερίδα «Απογευματινή» της Κωνσταντινούπολης. Το ότι «η άδεια που έδωσε η Άγκυρα για να τελεσθεί Θεία Λειτουργία στη Μονή της Παναγίας του Σουμελά, μόνο «ανέξοδη παραχώρηση της Άγκυρας» δεν είναι».
Το σχόλιο στην εφημερίδα κατατείνει και αυτό στο ότι οι τόνοι πρέπει να κρατηθούν χαμηλοί.
«Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ίσως έτσι αν το έβλεπε κανείς από την πλευρά του Κράτους. Η Τουρκία δεν έχει όντως να χάσει τίποτε, έχει αντιθέτως να κερδίσει πολλά.
Η (τουρκική) Κυβέρνηση όμως, η οποία και είναι αυτή που έχει την ευθύνη της άδειας που έδωσε, αντιμετωπίζει ήδη μεγάλες αντιδράσεις και μάλιστα σε μία περίοδο πριν από ένα δημοψήφισμα το οποίο έχει πάρει χαρακτήρα ψήφου εμπιστοσύνης για την ίδια.
Πέραν αυτών που «ενοχλούνται» για θρησκευτικούς ή εθνικούς λόγους, σε περίπτωση που τα πράγματα πάρουν άσχημη τροπή, θα χαρούν κι εκείνοι που θέλουν πάση θυσία να χάσει την δημοτικότητά της η Κυβέρνηση.
Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, γνωρίζουν καλά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, οι οποίες έγιναν με σύνεση, χαμηλούς τόνους, πίστη και ταπεινότητα, για να εκδοθεί η άδεια αυτή.
Καλό θα είναι λοιπόν και όσοι θα έρθουν για να συμμετάσχουν στο μεγάλο αυτό γεγονός, να περιβάλλουν εαυτούς με την ίδια σύνεση και ταπεινότητα, ώστε να μην επαναληφθούν τα περσινά απαράδεκτα, που μόνο ανυπολόγιστες αρνητικές συνέπειες μπορεί να έχουν».
Η ιστορία του μοναστηριού
• 4ος αιώνας Ιδρυση του μοναστηριού.
• 7ος αιώνας Επανιδρύεται μετά την καταστροφή του.
• 10ος & 15ος αιώνας Οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου το ενισχύουν με προνόμια και αφιερώνουν στην Παναγία πολύτιμα κειμήλια.
• 16ος & 19ος αιώνας Οι σουλτάνοι με διαδοχικές τους αποφάσεις αναγνωρίζουν τα ειδικά προνόμια του μοναστηριού.
• 1922 Το μοναστήρι καταστρέφεται.
• 1923 Φεύγουν και οι τελευταίοι μοναχοί που εγκαταβιώνουν στη Μονή Σουμελά.
• 1951 Θεμελιώνεται ο Ναός της Παναγίας Σουμελά στο Ορος Βέρμιο του Νομού Ημαθίας.
Δευτέρα 9 Αυγούστου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)