ΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΨΩΜΙ-ΘΡΑΚΙΩΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

ΚΕΙΜΕΝΟ: «Το πιο γλυκό ψωμί» – Λαϊκό παραμύθι

Κάποτε ήταν ένας πλούσιος βασιλιάς, πολύ πλούσιος, που ό,τι επιθυμούσε η

καρδιά του το ’χε. Όλα τα είχε, και τον έλεγαν ευτυχισμένο, ώσπου έπαθε μια

παράξενη ανορεξία και δεν είχε όρεξη να βάλει τίποτα στο στόμα του. Σιγά σιγά

αδυνάτιζε, κι άρχισε να γίνεται γκρινιάρης και παράξενος. Πολλοί γιατροί επήγαιναν

και τον έβλεπαν, μα τα γιατρικά τους τίποτα δεν μπορούσαν να του κάμουν. Η

ανορεξία του βασιλιά όλο και κρατούσε, κι εκείνος έρεβε μέρα με την ημέρα. Τίποτα

δε λιμπιζόταν να φάει

.

ούτε «του πουλιού το γάλα», που λέει ο λόγος.

Οπού κάποια μέρα, έτυχε να περνάει από το παλάτι του ένας ασπρομάλλης

γέροντας φτωχός, που ήτανε όμως σοφός κι ήξερε από γιατρικά. Του είπανε λοιπόν

για το βασιλιά, κι ανέβηκε να τον δει. «Μήπως κουράζεσαι, βασιλιά μου;», τον

ρώτησε. «Τι λες, γιατρέ μου», του λέει ο βασιλιάς. «Όλη μέρα ξαπλωμένος απάνου

στο θρόνο μου, ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι δεν κουνώ». «Μήπως έχεις έγνοιες και

σκοτούρες για το λαό σου;» «Όχι, κάθε άλλο. Εγώ ζω ξέγνοιαστος, και καρφάκι δε

μου καίεται για κανέναν!» «Μήπως επιθύμησες ποτέ σου κάτι και δεν μπόρεσες να το

’χεις;» «Ούτε κι αυτό! Βασιλιάς είμαι, κι ό,τι γυρέψω, το βλέπω μπροστά μου!…».

Σκέφτηκε, σκέφτηκε λίγο ο γέροντας, υστέρα γυρίζει και λέει του βασιλιά:

«Άκουσε, βασιλιά μου: Καθώς βλέπω, δεν έχεις τίποτα σοβαρό. Εκείνο που φταίει

και δεν έχεις όρεξη να τρως, είναι το ψωμί που σου δίνουν στο παλάτι! Να διατάξεις

να σου φέρουν να φας το πιο γλυκό ψωμί του κόσμου. Αν μπορέσεις να το ’χεις

αυτό, τότε θα γιατρευτείς!».

Από την ίδια μέρα ο βασιλιάς έδωσε διαταγή στους φουρναραίους του

παλατιού να ζυμώσουν και να του ψήσουν «το πιο γλυκό ψωμί του κόσμου!».

Έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά οι ψωμάδες σ’ όλο το βασίλειο, ποιος θα κάμει στο

βασιλιά το πιο γλυκό ψωμί! Ζύμωσαν με ζάχαρη κι ανθόγαλα κάθε λογής ψωμιά και

του τα ’φεραν στο παλάτι να τα δοκιμάσει. Μα κανένα απ’ όλα εκείνα τα ψωμιά δεν

άνοιγε την όρεξη στο βασιλιά. Ούτε κι ήθελε να τα φάει. Το να του μύριζε, τ’ άλλο

του βρομούσε. Ώσπου μια μέρα, έξω φρενών ο βασιλιάς, έστειλε ανθρώπους του να

πάνε να βρούνε το γέροντα και να τον ξαναφέρουνε μπροστά του. Έτσι λοιπόν κι

έγινε.

Θα σε κρεμάσω, που με ξεγέλασες!», του φώναξε ο βασιλιάς μόλις τον είδε.

«Γιατί, βασιλιά μου;», τον ρώτησε ο γέροντας. «Γιατί το γλυκό ψωμί, που είπες να

μου φτιάξουνε να φάω, δε μου έκαμε τίποτα!» «Μπα;», έκαμε ο γέροντας. «Φαίνεται

πως το ψωμί που σου ζύμωσαν, δεν ήταν τόσο γλυκό όσο έπρεπε!» Ο βασιλιάς ήταν

πάλι έτοιμος ν αγριέψει, μα είδε το γέρο που κάτι συλλογιζότανε, και περίμενε.

«Άκουσε, βασιλιά μου», του λέει ο γέροντας ύστερ’ από λίγο. «Αν θέλεις να

δοκιμάσεις στ’ αληθινά το ψωμί που θα σε γιατρέψει, πρέπει να ’ρθεις μαζί μου για

τρεις μέρες μονάχα και να κάνεις ό,τι σου λέω. Αν δε γίνεις καλά, είσαι ελεύτερος να

μου πάρεις το κεφάλι!»

Κι ο βασιλιάς, παιδί μου, θέλοντας και μη, δέχτηκε να πάει μαζί με τον παρά-

ξενο γέροντα, εκεί που του ’λέγε. Φόρεσε κι αυτός φτωχικά ρούχα, ποδέθηκε

παλιοπάπουτσα, πήρε κι ένα μπαστούνι στα χέρια του κι έφυγε κρυφά από το

παλάτι, μακριά, κι επήγανε στον κάμπο, εκεί που καθόταν ο γέροντας, σε μια

καλύβα, μέσα σ’ ένα χωράφι σπαρμένο.

Ξημερώνοντας, έδωκε ο γέροντας στο βασιλιά ένα δρεπάνι και του λέει: «Έλα

να θερίσουμε!». Έπιασε ο βασιλιάς και θέριζε μες στο λιοπύρι ολάκερη μέρα. Έκαμε

καμιά σαρανταριά δεμάτια στάχυα. Ήρθε το βράδυ, πέσανε ξεροί να κοιμηθούνε.

Ούτε φαΐ όλη μέρα, ούτε τίποτα. Έμενε, βλέπεις, κι ο γέροντας νηστικός.

---

Page 2

Την άλλη μέρα, πρωί πρωί, ξύπνησε ο γέροντας το βασιλιά και του λέει:

«Σήκω τώρα, να πάρουμε όλ’ αυτά τα δεμάτια, να τα πάμε στ’ αλώνι να τ’

αλωνίσουμε!». Κουβάλησε στην πλάτη του ο βασιλιάς περσότερ’ από τα μισά, κι

ύστερα όλη μέρα, γκαπ γκουπ, τα κοπάνιζε με το δάρτη, ώσπου κάμανε το στάρι

σωρό, τ’ ανεμίσανε και το βάλανε στο σακί. Κι όλη μέρα την περάσανε πάλε έτσι,

νηστικοί κι οι δυο τους, μόνο λίγο νερό ήπιανε από τη στέρνα, που ήτανε κοντά

στην καλύβα. Πέσανε πάλι κουρασμένοι το βράδυ και κοιμηθήκανε.

Την τρίτη μέρα, το χάραμα, ο γέροντας σήκωσε το βασιλιά: «Ξύπνα», του λέει,

«τώρα να πάμε το στάρι μας στο μύλο να τ’ αλέσουμε! Πάρ’ το εσύ στην πλάτη σου,

γιατί εγώ δεν μπορώ, και πάμε εκεί στην κορφή του βουνού, που ’ναι ο μύλος».

Τι να κάμει ο βασιλιάς, αφού έτσι ήτανε η συφωνία, φορτώνεται το σακί στην

πλάτη, και κουρασμένος κι ελεεινός το κουβάλησε στην κορφή. Τώρα αρχίνησε και

να πεινάει, μα δεν έλεγε ακόμα τίποτα.

Αλέσανε το στάρι τους, και για να μην τα πολυλογούμε, γυρίσανε κατά το

μεσημέρι στην καλύβα, πάλι ο βασιλιάς φορτωμένος τ’ αλεύρι. «Έλα τώρα να

ζυμώσουμε», του λέει ο γέρος. Ξεχώρισε ως δέκα λίτρες αλεύρι, το ’ρίξε στη σκάφη

κι έβαλε το βασιλιά να ζυμώνει. Ύστερα τον έστειλε στο λόγγο να κόψει ξύλα, κι

αργά κατά το βράδυ βάλανε κι εκάψανε το φούρνο, για να ψήσουνε 3-4 καρβέλια. Ο

βασιλιάς τώρα πεινούσε κι επερίμενε πότε να ψηθούν τα ψωμιά, για να φάει! Μα πιο

πολύ τα λιμπιζόταν, όταν άρχισε να βγαίνει από το φούρνο η μυρωδιά τους. «Πεινάω

πολύ», λέει του γέρου. «Περίμενε και θα φας!», του απάντησε κείνος.

Σε λίγο βγήκανε τα καρβέλια, αχνιστά και ροδοψημένα. Σαν πεινασμένος

λύκος τότε ο βασιλιάς άρπαξε το καρβέλι, το έκοψε με τα χέρια του κι άρχισε να

τρώει. Μα με την πρώτη μπουκιά που κατάπιε, το πρόσωπό του έγινε κόκκινο από

χαρά και φώναξε: «Μάλιστα! Αυτό είναι το πιο γλυκό ψωμί του κόσμου! Κι όμως

ούτε μια κουταλιά ζάχαρη δεν έριξα στο ζυμάρι του!». Τότε ο γέροντας χαμογέλασε

και του είπε: «Βασιλιά μου, πρέπει να ξέρεις πως η ζάχαρη του ψωμιού σου ήταν ο

ιδρώτας που έχυσες για να το φτιάξεις. Τώρα είσ’ ελεύτερος να ξαναπάς στο παλάτι

σου. Κοίτα μονάχα να δουλεύεις αποδώ κι εμπρός, και θα δεις πως η όρεξη δε θα

σου λείψει».

Ο βασιλιάς ακολούθησε την ορμήνεια του γέροντα, κι όταν γύρισε στο παλάτι

του, δούλευε κάθε μέρα για το λαό του, εκατέβαινε και στον κήπο του γι’ άλλες

δουλειές, κι από τότε γιατρεύτηκε από την ανορεξία κι έτρωε καλά, που μακάρι να

τρώαμε κι εμείς έτσι!

Αρχαίο πατητήρι λαξευμένο στα βράχια στη περιοχή της Μαρώνειας

. . . άτάρ αίγεον άσκόν έχον μέλανος οίνοιο,
ήδέος, όν μοι δώκε Μάρων, Εύάνθεος υιός,
ιερεύς Απόλλωνος, ός Ίσμαρον αμφιβεβήκει,
ούνεκά μιν σύν παιδί περισχόμεβ' ήδέ γυναικί,
άζόμενοι' ώκει γάρ έν άλσεϊ δενδρήεντι
Φοίβου ‘Απόλλωνος· ό δέ μοι πόρεν άγλαά δώρα·
χρυσού μέν μοι δώκ' εύεργέος επτά τάλαντα,
δώκε μοι κρατήρα πανάργυρον, αυτάρ έπειτα
οίνον εν αμφιφορεύσι δυώδεκα πάσιν άφύσας
ήδύν άκηράσιον, θείον ποτόν . . .

'Οδύσσεια Ι, 196-205

Μετάφραση

. . . Πήραμε μαζί και σ' ένα ασκί γιδίσιο
μαύρο γλυκόπιοτο κρασί, πού μου 'χε δώσει, δώρο
ο Μάρωνας του Εύάνθη ο γιός, ο λειτουργός του Φοίβου,
πού 'χε προστάτη η ‘Ισμαρος, γιατί από σεβασμό μας
σώσαμε αυτόν και το πιστό ταίρι του και το γιο του,
που κατοικούσαν σε πυκνό δάσος του Φοίβου Απόλλου.
Αξίας δώρα μου 'δώσε για τούτο, εφτά κομμάτια
καλοφτιασμένο μάλαμα, κι ένα άργυρο κροντήρι,
και στάμνες δώδεκα κρασί μου γέμισε ας τα χείλια,
γλυκό κι ανέρωτο, πιοτό θεϊκό . . .

Η ΜΑΡΩΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΑΣΙΑ ΤΗΣ

“Γλυκό άδολο θείο πιοτό” έτσι το περιγράφει ο ¨'Όμηρος στην Οδύσσεια (Ραψωδία Ι) το κρασί της Μαρώνειας, που για να το πιούν το αραίωναν σε είκοσι μέρη νερού και που η γλυκιά μυρωδιά του στον κρατήρα, ευωδίαζε θαυμαστή. 

Αυτό το κρασί ήταν που δόξασε την Μαρώνεια από τα Ομηρικά μέχρι τα Βυζαντινά χρόνια. 

Είναι επίσης αυτό που μπορεί να την δοξάσει πάλι, με τη νέα προσπάθεια αναβίωσης του ιστορικού αμπελώνα της Μαρώνειας, που ξεκίνησε το 1993 ο Ευάγγελος Τσάνταλης, όταν δημιούργησε την εταιρία «Μαρώνεια Α.Ε.» Αμπελουργική-Οινοποιητική. 

Ήδη 500 περίπου στρέμματα ιδιόκτητων αμπελώνων που καλλιεργούνται  με τη φιλική προς το περιβάλλον μέθοδο της ολοκληρωμένης καλλιέργειας δίδουν ετησίως περί τους 500 τόνους  σταφύλια.

Η ενθουσιώδης υποδοχή των δύο πρώτων κρασιών Ισμαρικός  τοπικός οίνος Chardonnay και Syrah που κυκλοφόρησαν εδώ και 2 χρόνια στην Ελλάδα  και σε αγορές του εξωτερικού, δίνει τη δύναμη, αλλά και τα απαραίτητα χρηματικά μέσα ώστε να προχωρήσουν τα επενδυτικά σχέδια κυρίως προς την κατεύθυνση ίδρυσης οινοποιείου και εμφιαλωτηρίου στην Μαρώνεια.

Κατασκευάσθηκε ήδη ένα κτίριο υποδοχής των επισκεπτών του αμπελώνα της Μαρώνειας, όπου θα υπάρχει μεταξύ άλλων  χώρος γευστικών δοκιμών καθώς και σημείο λιανικής πώλησης των κρασιών. Είναι ένα κτίριο με στοιχεία της αρχιτεκτονικής των αρχοντικών της Μαρώνειας που συμβαδίζει όσο είναι δυνατόν με τη φυσιογνωμία της. Για το οινοποιείο και εμφιαλωτήριο έχει  ήδη αρχίσει η υλοποίησή τους.

Ο Μαρωνείτης οίνος στην Ιστορία

Η Μαρώνεια είναι κτισμένη στους πρόποδες του όρους Ίσμαρος στα Θρακικά παράλια βόρεια της Σαμοθράκης. 

Η ιστορία της Μαρώνειας είναι πολύ παλιά. Αρχίζει εδώ και 26 αιώνες. Ας την δούμε επί τροχάδην μέσα στο χρόνο, όπως έτρεχαν οι αλογάρηδες Κίκονες, θρακική φυλή, που ζούσε γύρω από τον Ίσμαρο από τα ομηρικά και παλαιότερα ακόμη χρόνια. Ντόπια φυλή. Την πόλη τους Ισμαρία κυρίεψε και λαφηραγώγησε ο Οδυσσέας με τους συντρόφους του, στο γεμάτο περιπέτειες ταξίδι του επιστροφής στην Ιθάκη. Ο Μάρων, ιερέας του Απόλλωνα στην κυριευθείσα πόλη για να εξευμενίσει τον Οδυσσέα  και να σώσει έτσι τη ζωή του και της οικογένειας του, του πρόσφερε εκτός από καθαρό χρυσό επτά ταλάντων, βαρύν ασημένιο κρατήρα και δώδεκα μεγάλους αμφορείς (λαγήνια) κόκκινο παλιό κρασί. Ο Μάρων αναφέρεται στην Οδύσσεια σαν γιος κάποιου Ευάνθη. Αλλού σαν εγγονός του Βάκχου. Αλλού πάλι, σαν γιος κάποιου Οινοπίωνος  γιού του Διονύσου ή ακόμη σαν γιος του Σειληνού. Απ’ αυτόν πήρε το όνομά της η Μαρώνεια. Ο ιστορικός Διόδωρος ο Σικελιώτης μάλιστα, έγραψε πως ο Μάρων είναι ο ιδρυτής της Μαρώνειας και πως ο ίδιος της έδωσε το όνομά της. Λεγόταν ακόμη πως η Μαρώνεια ήταν η άλλοτε Ισμαρία που κατέκτησε και κατέστρεψε ο Οδυσσέας. Όμως ο Στράβων, ο αναγνωρισμένος σαν ο μεγαλύτερος γεωγράφος του αρχαίου κόσμου, ξεχωρίζει την Μαρώνεια από την Ισμαρία γιατί τις αναφέρει μαζί με την Ξάνθεια, σαν τρεις διαφορετικές πόλεις.

Σήμερα όλοι δέχονται ότι η Μαρώνεια είναι αποικία που ίδρυσαν Χιώτες  στα τέλη του 7ου π.Χ. αιώνα δηλαδή γύρω στο 600 π.Χ. κοντά στην παλαιότερη πόλη Ισμαρία  Γι αυτό το λόγο και αναφέρεται σαν «πόλις Ελληνίς»

«Την δ’επ’ Άβδηρα και Μαρωνείαν, πόλεις ελληνίδας επί θαλάσση ωκισμένας» λέει ο Αρριανός, περιγράφοντας την πορεία του Μ.Αλεξάνδρου προς την Ασία και προς την δόξα.

Ας ξαναγυρίσουμε για λίγο στον Μάρωνα και τον Οδυσσέα και ας θυμηθούμε πως του έδωσε το κρασί και με αυτό το κρασί μέθυσε ο Κύκλωπας Πολύφημος.

Θα πρέπει να πούμε ότι εδώ στα πόδια του Ισμάρου, που τα δροσίζει το θρακικό πέλαγος, όπου η αμυγδαλιά και η ελιά ακόμη και η κάπαρη ευδοκιμούν, σε κλίμα σχεδόν νησιώτικο, ευδοκιμούσε πάντοτε και το ευλογημένο αμπέλι σε ένα τόσο αρμονικό συνδυασμό εδάφους και κλίματος ώστε η γύρω από τον Ίσμαρο περιοχή από τα πανάρχαια χρόνια να φημίζεται για τα κρασιά της.

Ο Ισμάριος και Μαρώνειος, αργότερα οίνος, ήταν γνωστός και περιζήτητος καθώς φανερώνεται και από αρχαία κείμενα, όπως στους «Δειπνοσοφιστές» του Αθήναιου και σε στίχους του Αρχίλοχου (725-650π.Χ.), του πατέρα της ιαμβικής και σκωπτικής ποίησης. Ας το ακούσουμε σε μετάφραση:        

«Στην άκρη του κονταριού μου το ψωμί μου.

 Στην άκρη του κονταριού μου το ισμαριώτικο κρασί. 

Πίνω στηριζόμενος στο κοντάρι μου.» 

Κι αργότερα όμως, κατά τα Βυζαντινά χρόνια, συνεχίζει να είναι γνωστό και να τραγουδιέται το Μαρωνίτικο κρασί : «Μαρωνίδος οίνου οπώρης και Μαρωνίδος οδμής νεκταρίης» όπως αναφέρει στα «Διονυσιακά» ο συγγραφέας Νόννος που έζησε το 5^ο μ.Χ. αιώνα.

Αρχαίοι πέτρινοι ληνοί (πατητήρια) σώζονται και σήμερα λαξευμένοι σε μονόλιθους του Ισμάρου. Στις εξωτερικές γωνίες του πύργου του βυζαντινού τείχους σώζονται κτιστοί ληνοί για κοινή χρήση.

 Μαρτυρίες ότι εδώ καλλιεργούνταν σε μεγάλη έκταση αμπέλια.

Η αρχαία Μαρώνεια το 492 π.Χ. υποτάχθηκε στους Πέρσες. Ύστερα από τους Περσικούς πολέμους γίνεται μέλος της πρώτης Αθηναϊκής συμμαχίας. Μετά την ήττα των Αθηναίων στους Αιγός ποταμούς το 405 π.Χ., πέρασε στην επιρροή των Λακεδαιμονίων, ενώ στα 377 π.Χ. γίνεται μέλος της δεύτερης τώρα Αθηναϊκής συμμαχίας.

 Η Μαρώνεια, κατά τον 5^ο π.Χ. αιώνα ήταν μια πολύ καλά οργανωμένη και αυτοδιοικούμενη πόλη-κράτος. Ήταν εμποροναυτικό και πολιτιστικό κέντρο της κλασσικής εποχής. Από εκείνη την εποχή σώζεται πάνω στον Ίσμαρο το τείχος που όριζε τα όρια της πόλης. Τότε στη Μαρώνεια κόπηκαν νομίσματα που κυκλοφορούσαν σ΄ολόκληρη την Βαλκανική αλλά και την Μ.Ασία. Η διακόσμηση των νομισμάτων αυτών φανερώνει ότι ως προστάτες θεούς οι αρχαίοι κάτοικοι της Μαρώνειας είχαν τον Απόλλωνα και τον Διόνυσο, αλλά και ότι η άμπελος και κατά συνέπεια το κρασί είχαν γι αυτούς μεγάλη σημασία. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι τα περισσότερα από τα νομίσματα αυτά είναι διακοσμημένα με την άμπελο. 

Στην αρχαία Μαρώνεια πρέπει να αναπτύχθηκε κάποια αξιόλογη πνευματική και πολιτιστική κίνηση, αναγκαίο και λογικό, τότε, συνακόλουθο της οικονομικής ανάπτυξης των Ελληνίδων πόλεων, χωρίς όμως να έχουμε σημαντικές πληροφορίες πάνω στο θέμα.

Ασφαλώς η Μαρώνεια δεν γέννησε έναν Δημόκριτο ούτε έναν Αριστοτέλη όπως τα Άβδηρα και τα Στάγειρα. Ωστόσο ξέρουμε πως ήταν η πατρίδα μιας γυναίκας φιλόσοφου της Ιππαρχίας,  (σπάνιο φαινόμενο για την εποχή) που γεννήθηκε στο δεύτερο μισό του 4^ου π.Χ. αιώνα. 

Ο αδελφός της Ιππαρχίας, ο Μητροκλής, κυνικός φιλόσοφος και αυτός είναι ο δημιουργός του αστείου ανεκδότου. Της «Χρείας» όπως την ονόμασε. Ανάγκης δηλαδή. Κι ίσως ανάγκης ψυχικής για γέλιο. Την ειδοποιό διαφορά κατά μια άποψη, μεταξύ ανθρώπου και ζώου. 

Αυτός ο Μητροκλής ήταν δάσκαλος άλλου κυνικού φιλοσόφου του Μενίππου, γνωστού από τους νεκρικούς διαλόγους του Λουκιανού και από μια φράση που μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμε : “Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος”.

Το 350 π.Χ. υποτάχτηκε στον Φίλιππο τον Β΄ τον πατέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου. 

Στην Ελληνιστική περίοδο βρέθηκε κάτω από την κυριαρχία των Πτολεμαίων. Έχουμε μάλιστα μια πληροφορία ότι κατά την περίοδο αυτή, κλήματα από τα αμπέλια της Μαρώνειας μεταφέρονται να φυτευθούν στην Αίγυπτο. Το 200 π.Χ. λεηλατήθηκε από τον Φίλιππο τον Πέμπτο, στη συνέχεια το 194 π.Χ. κατακτήθηκε από τον Αντίοχο της Συρίας και τέλος από τους Ρωμαίους. Στην Ρωμαϊκή εποχή θεωρείται ότι ανήκουν οι ληνοί, δηλαδή τα πατητήρια που βρέθηκαν λαξευμένοι σε μονόλιθους του τείχους.

Δυστυχώς δεν υπάρχουν αρκετά ιστορικά στοιχεία που θα μας επιτρέψουν να παρακολουθήσουμε την πορεία της Μαρώνειας στους αιώνες που ακολούθησαν και κυρίως κατά την περίοδο ακμής και πτώσης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μόνον τα ερείπια πρωτοχριστιανικών ναών, τα τμήματα του Βυζαντινού τείχους, η εκλογή της σαν έδρα Μητρόπολης, η αναφορά της από βυζαντινούς συγγραφείς σαν μια από τις σπουδαιότερες πόλεις της περιοχής μας επιτρέπουν να υποθέσουμε πως ήταν μια αξιόλογη πόλη.

Και τώρα για την νέα Μαρώνεια.

Για την Νέα Μαρώνεια δεν είναι βεβαιωμένο το πότε κτίστηκε. Έχουμε μόνον την γνώμη του γιατρού-ιστορικού Μελίρρυτου ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο και το τύπωσε το 1871 στην Κωνσταντινούπολη όπου αναφέρει ότι η νέα Μαρώνεια άρχισε να κτίζεται στις αρχές του 16^ου αιώνα δηλαδή πριν 500 χρόνια. Πράγμα που αμφισβητείται. Μας λέει δε εκτός των άλλων πως η Μαρώνεια είναι μικρά κώμη αλλά κομψή κατά τας οικοδομάς «εσχάτως ανανεωθείσας και ολονέν κομψευομένας» και πως έχει 2000 περίπου κατοίκους καταγινομένους εις την γεωργίαν, δενδροφυτείαν, αμπελουργίαν, κτηνοτροφίαν και μεταξουργίαν.

Η Μαρώνεια στις αρχές του αιώνα μας είχε την εμφάνιση μιας πλούσιας και κομψής κωμοπόλεως. Στήθηκαν βρύσες, καμπαναριό ανάμεσα στις δυο εκκλησιές, το σχολείο δωρεά των αδελφών Χατζέα, και τα εμβάσματα από τους ξενιτεμένους Μαρωνίτες από χρόνο σε χρόνο περίσσευαν. 

Και ήρθαν οι βαλκανικοί πόλεμοι. 

Οκτώβρης του 1912. Η Μαρώνεια και ολόκληρη η Δυτική Θράκη  καταλαμβάνεται από τους Βούλγαρους. Τον Ιούλιο του 1913 απελευθερώνεται από τον Ελληνικό Στρατό και αγήματα του Ελληνικού στόλου αποβιβάζονται στην Παλαιοχώρα στο λιμάνι της αρχαίας Μαρώνειας. Η χαρά και τα πανηγύρια κράτησαν λίγες μέρες γιατί με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου η Δυτική Θράκη επιδικάστηκε στην Βουλγαρία και οι ελληνικές δυνάμεις αποχώρησαν. Τότε ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων της Θράκης, έχοντας ακόμη πικρή την γεύση της Βουλγαρικής κατοχής που προηγήθηκε, πήραν το δρόμο της προσφυγιάς. Η Μαρώνεια (όπως και η Κύρκη) ερημώθηκε τελείως. Οι περισσότεροι κατέφυγαν στη Σαμοθράκη, τη Θάσο και την Καβάλα ακόμη και τον Βόλο ή σε χώρες του εξωτερικού.

Άρχισαν να επιστρέφουν λίγοι-λίγοι από το 1919 για να ολοκληρωθεί η παλιννόστηση με την υπογραφή της συνθήκης των Σεβρών, με την οποία η Δυτική Θράκη έγινε οριστικά μέλος της Ελληνικής Επικράτειας. 

Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, νέα βουλγαρική κατοχή και νέα ερήμωση της Μαρώνειας που αρχίζει να ξαναζεί από το 1950 και δώθε.

Ο δικηγόρος Νίκος Νικολαϊδης που πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Μαρώνεια μαζί με τους γονείς του και τον αδελφό του Γιώργο Νικολαϊδη γνωστό γλύπτη καθηγητή της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών γράφει μεταξύ άλλων: Την Μαρώνεια την χαρακτηρίζει μια μοναδικότητα, όχι μόνο μέσα στον θρακικό αλλά και στον Πανελλήνιο χώρο. 

Πέρσες, Μακεδόνες, Ρωμαίοι, Τούρκοι και Βούλγαροι δεν κατόρθωσαν να απορροφήσουν τους κατοίκους της. Δεν κατόρθωσαν να την σβήσουν.

Και στάθηκε όρθια μέσα στους αιώνες.

Όμως μετά τις αλλεπάλληλες ερημώσεις και λόγω και της επέλασης της φυλλοξήρας, τα αμπέλια της καταστράφηκαν.

 Μόνον κάποια αγρίμια κρυμμένα στις ρεματιές εδώ κι εκεί σώθηκαν, όπου τα ανακαλύψαμε και τα αναπτύσσουμε με την νέα προσπάθεια αναβίωσης του ιστορικού αμπελώνα της Μαρώνειας. 

Με τις γνώσεις και το υψηλό αισθητήριο του Κ. Παύλου Αργυρόπουλου, τον επικεφαλή του οινολογικού τμήματος της “Ευαγγ. Τσάνταλης” αλλά και ψυχής της οινολογικής αξιολόγησης και προσαρμογής τόσο των αγριμιών αυτών όσο και των κοσμοπολίτικων ποικιλιών Chardonnay, Syrah αλλά και άλλων που ακολουθούν, ελπίζεται ότι το γλυκό άδολο θείο πιοτό που τραγούδησε ο Όμηρος, και που η γλυκιά μυρωδιά του στον κρατήρα ευωδίαζε θαυμαστή, να συνεχίσει να πλημμυρίζει πάλι τους σύγχρονους κρατήρες.

ΜΑΝΤΙ... ΘΡΑΚΙΩΤΙΚΟ ΦΑΓΗΤΟ

Το μαντί είναι παραδοσιακό θρακιώτικο φαγητό, που έρχεται από τα βυζαντινά χρόνια και την περιοχή της Καπαδοκίας. Υπάρχουν πολλές εκδοχές της συνταγής του. Αν έχετε χρόνο, προτιμότερο είναι να ανοίξετε το δικό σας φύλλο και να φτιάξετε αυθεντικό ζωμό κρέατος με γίδα ή κατσίκι. Σύνηθες συνοδευτικό του πιάτου, που του ταιριάζει πολύ, είναι το σκορδάτο γιαούρτι. Του ταιριάζει, επίσης, και η σάλτσα ντομάτας με μυρωδικά.

                             Μαντί

Υλικά (για 40 με 45 κομμάτια)
1 κιλό κιμά (κατά προτίμηση μισό – μισό αρνίσιο και χοιρινό)
2 κρεμμύδια ψιλοκομμένα
1 φλιτζάνι ρύζι καρολίνα
αλάτι & πιπέρι (προαιρετικά και κύμινο, ρίγανη, φύλλα μαϊντανού ψιλοκομμένα)
λίγο ελαιόλαδο
ζωμό κρέατος
φύλλο για πίτα

Εκτέλεση
Τσιγαρίζουμε στο ελαιόλαδο τα κρεμμύδια και όταν ροδίσουν προσθέτουμε τον κιμά και τα μυρωδικά και τα αφήνουμε για λίγο στη φωτιά.
Βάζουμε το μίγμα σε ένα λεκανάκι, προσθέτουμε το ρύζι και λίγο νερό, ανακατεύουμε καλά και το αφήνουμε να κρυώσει αλλά και να μαλακώσει το ρύζι.
Κόβουμε το φύλλο σε τετράγωνα 7εκ Χ 7εκ και γεμίζουμε το καθένα με μια κουταλιά από το μίγμα του κιμά. Πιάνουμε τις 4 άκρες του φύλλου και τις ενώνουμε κλείνοντάς το σαν πουγκί.
Αλείφουμε ένα ταψί με λάδι, τοποθετούμε τα πουγκιά και τα ψήνουμε στο φούρνο στους 180οCεπί 15 με 20 λεπτά ώστε να ροδίσουν.
Με την τρυπητή κουτάλα βαφτίζουμε τα πουγκιά στο ζωμό του κρέατος, που πρέπει να είναι καυτός. Τα σερβίρουμε σε πιατέλα με λίγο ζωμό και με το συνοδευτικό της αρεσκείας μας (και αν έχουμε, με το βρασμένο κρέας στο πλάι).

Επαναλειτουργία της Σχολής της Χάλκης... ελπίζουμε σύντομα!!!

Ἡ ἐπαναλειτουργία τῆς Σχολῆς: ὅραμα ζωῆς τῆς ΑΘΠ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου.
Ἡ Ἑστία ἐνεργὸς συμπαραστάτις τοῦ Πατριάρχου.

"Ἡ ἐλευθερία τῆς θρησκείας καί τῆς ἐκφράσεως ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα μία δυνατή καί σφριγηλή πολιτισμένη κοινωνία ἡ ὁποία δυναμώνει τό θεσμό τοῦ κράτους. Γι’ αὐτό τόν λόγο, ἡ ἐπαναλειτουργία τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης θά στείλει ἠχηρό μήνυμα ἐντός καί ἐκτός Τουρκίας. Ἡ ἀκλόνητη δέσμευση στό γράμμα του νόμου ἀποτελεῖ τήν μόνη ὁδό διά τῆς ὁποίας ἐπιτυγχάνεται ἡ ἀσφάλεια ἡ ὁποία προέρχεται ἀπό τήν δίκαιη μεταχείριση ὅλων τῶν ἀνθρώπων "

Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο μετά τήν ἀναστολή τῆς λετουργίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης τό 1971, τοῦ πνευματικοῦ ἐπιτελικοῦ κέντρου αὐτοῦ, χάρη στίς ἀκατάβλητες προσπάθειες καί τούς σθεναρούς ἀγῶνες τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου γιά τήν ἐπαναλειτουργία τῆς Σχολῆς, διατηρεῖ τό θέμα στό πλαίσιο τῶν ἐξελίξεων τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς σκηνῆς τῆς προστασίας τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων καί τῶν πολιτικῶν καί θρησκευτικῶν ἐλευθεριῶν αὐτοῦ.

Ἡ ἀνάδειξη τοῦ θέματος τῆς ἐπαναλειτουργίας τῆς Σχολῆς ὡς κριτηρίου ἒνταξης τῆς Τουρκίας στήν Ε.Ε. ἐπιβεβαιώνει ὂχι μόνον τήν ἀναγνώριση ἑνός παναθρώπινου δικαιώματος, ἢτοι τῆς ἐλευθερίας πρόσβασης στά μορφωτικά ἀγαθά γιά τήν καλλιέργεια καί ἀνάπτυξη τῆς ἰδιοπροσωπίας τοῦ ἀτόμου, ἀλλά καί τή σημασία αὐτῆς γιά τήν ἂσκηση τοῦ οἰκουμενικοῦ ρόλου τοῦ σεπτοῦ Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας.Ἡ ἐπαναλειτουργία τῆς τροφοῦ Σχολῆς εἶναι τό κοινό ὃραμα τῶν πνευματικῶν της τέκνων καί, ἰδιαίτερα, στόχος ζωῆς τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Ἡ παρατεινόμενη ἂρνηση τῶν τουρκικῶν Ἀρχῶν δέν ἲσχυσε ν’ἀποδυναμώσει τήν προσδοκία τῆς δικαίωσης τοῦ αἰτήματος μέ τή χάρη τοῦ παντοδύναμου Θεοῦ. 

Η βιβλιοθηκη της Σχολής της Χάλκης

Ἡ Βιβλιοθήκη τῆς Σχολῆς Θεολογική Σχολή ΧάλκηςἩ Βιβλιοθήκη τῆς Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος Χάλκης ἢ Βιβλιοθήκη τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης συνδέεται μέ τήν ἱστορία τῆς Μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος καί φθάνει στούς βυζαντινούς χρόνους, μέχρι τό Θεόδωρο τόν Στουδίτη. Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μητροφάνης Γ’ (1565 μ.Χ.) ὑπῆρξε ὁ σημαντικότερος ὀργανωτής αὐτῆς καί δώρησε σ’αὐτή τριακόσια χειρόγραφα. Ἀπό αὐτά πολλά σώζονται, σήμερα, στήν Πατριαρχική Βιβλιοθήκη.  Ἡ Βιβλιοθήκη, ἰδιαίτερα ἀπό τό 1951 καί ἑξῆς, στό πλαίσιο τῆς ἀναδιοργάνωσης τῆς Σχολῆς ἐντάσσεται σ’ ἓνα πρόγραμμα ἐκσυγχρονισμοῦ, μέ τή σύσταση τριμελοῦς εἰδικῆς ἐκ Καθηγητῶν τῆς Σχολῆς Ἐπιτροπῆς. Ἡ Βιβλιοθήκη ἑνός ἱδρύματος ἐπιστημονικῆς ἒρευνας συνιστᾶ αὐτονόητη ὑποδομή γιά τήν ἀποτελεσματική λειτουργία του. Ἡ προσπάθεια γιά τήν ἀνανέωση καί τόν ἐμπλουτισμό τῆς Βιβλιοθήκης ἒτυχε τῆς πρόθυμης ἀνταπόκρισης ἀπό μέρους ἀνωτέρων ἐκπαιδευτικῶν Ἱδρυμάτων, ἐκδοτικῶν ὀργανισμῶν Ἐκκλησιῶν, συγγραφέων καί ἀποφοίτων τῆς Σχολῆς μέ δωρεές τῶν προσωπικῶν τους βιβλιοθηκῶν.  Ἡ προσπάθεια τῆς Ἐπιτροπῆς ἦταν ἐξαιρετικά ἀποδοτική καί συνέπεσε μέ τήν ἐμφάνιση μιᾶς ἐντυπωσιακῆς θεολογικῆς ἐργογραφίας ἀνά τόν κόσμο, λόγῳ σημαντικῶν πρωτοβουλιῶν πού ἀναλαμβάνονται ἀπό μέρους τῆς Ἀνατολικῆς καί Δυτικῆς Ἐκκλησίας ἐπί ζωτικῶν θεολογικῶν θεμάτων καί διεκκλησιαστικῶν πρωτοβουλιῶν. Ἒτσι, πέραν τῶν πολύτιμων σειρῶν κριτικῶν ἐκδόσεων τῆς πατερικῆς Γραμματείας, τῶν πρακτικῶν τῶν ἱερῶν Συνόδων κ. ἂ. βασικῶν κειμένων γιά τή θεολογική ἒρευνα, ἡ Βιβλιοθήκη ἀπέκτησε πλῆθος συγγραμμάτων, πού καλύπτουν ὃλο τό φᾶσμα τῶν γνωστικῶν ἀντικειμένων τῆς ἱερῆς ἐπιστήμης καί εἶναι προϊόν τῆς σύγχρονης θεολογικῆς ἒρευνας. Ἐπίσης, διαθέτει τμῆμα περιοδικῶν ἐκδόσεων κειμένων θεολογικοῦ ἐνδιαφέροντος, ἑλληνικῶν καί ξενόγλωσσων ἐπιστημονικῶν περιοδικῶν, πού καλύπτουν τό σύγχρονο διαχριστιανικό θεολογικό προβληματισμό.  Σήμερα, ἡ Βιβλιοθήκη τῆς Σχολῆς, ἀνακαινισμένη καί ὀργανωμένη σύμφωνα μέ τίς ἀπαιτήσεις τῆς σύγχρονης βιβλιοθηκονομίας, διαθέτει ἂνετα ἀναγνωστήρια, μέ τόν ἀπαραίτητο σύγχρονο ἐξοπλισμό γιά τόν ἐπισκέπτη ἐρευνητή.

ΚΑΒΑΚΛΗ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΡΩΜΥΛΙΑΣ

*Χάρτης της Ανατολικής Ρωμυλίας

ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΣΙΤΑΛΚΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ

          Το Καβακλή υπήρξε δυναμική εστία του Ελληνισμού και για το λόγο αυτό, οι κάτοικοί του υπέστησαν πολλούς διωγμούς και από τους Οθωμανούς δυνάστες και από τους Βουλγάρους όταν άρχισε να αναρριπίζεται ο εθνικισμός τους. Δεν είναι τυχαίο, ότι στις καθημερινές κουβέντες τους οι Καβακλιώτες αποκαλούσαν μεταξύ τους την πατρίδα τους «Μικρή Ελλάδα».

                

          Οι Καβακλιώτες ειδικότερα στις αρχές του 20ου αιώνα, υπέστησαν ανελέητους διωγμούς από τους Νεότουρκους και διασκορπίστηκαν σε όλη την Ελλάδα ως πρόσφυγες. Το Καβακλή υπήγετο στη δικαιοδοσία της Ιεράς Μητροπόλεως Φιλιππουπόλεως. Λόγω του συμπαγούς ελληνικού πληθυσμού του μαζί με τα πέριξ χωριά, εξέλεγε Έλληνα βουλευτή στη Βουλγαρική Βουλή.

Από τα Σεπτεμβριανά του 1955 στον Νεο-Οθωμανισμό του 2010

Τά τραγικά γεγονότα τῆς 6ης καί 7ης Σεπτεμβρίου 1955, ἀπό τά ὁποῖα ξεκίνησε ὁ ξεριζωμός καί ἡ συρρίκνωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, δέν ἦσαν ἕνα τυχαῖο καί μεμονωμένο γεγονός. Ἦταν αποτέλεσμα μακροχρονίου σχεδιασμοῦ, τόν ὁποῖο τηρεῖ ἀπαρέγκλιτα τό τουρκικό κράτος στά ἐθνικά του θέματα, παρά τή συνεχῆ ἐναλλαγή κυβερνήσεων. Ἀπό τό 1914, ὅταν ἄρχισε ἡ γενοκτονία τῶν Μικρασιατῶν, καί μέ ἀποκορύφωμα τό 1919, ὅταν ἄρχισε ἡ γενοκτονία 350.000 Ἑλλήνων Ποντίων, μέχρι καί σήμερα ἡ πολιτική τοῦ τουρκικοῦ ἐθνικισμοῦ ἔχει δύο σταθερούς ἄξονες: α) Τή δημιουργία ὁμοιογενοῦς ἐθνικοῦ κράτους μέ τήν ἐξόντωση ἤ ἐκδίωξη τῶν Χριστιανικῶν μειονοτήτων (Ἑλλήνων, Ἀρμενίων, Ἀσσυρίων κἄ.). β) Τήν ἐπέκταση τῆς στρατιωτικῆς, οίκονομικῆς καί πολιτικῆς ἐπιρροῆς τῆς Τουρκίας πρός ὅλες τίς κατευθύνσεις καί κυρίως πρός τόν ἐδαφικό χῶρο τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ἡ εἰσβολή τοῦ Ἀττίλα στήν Κϋπρο τό 1974.

Στήν ἐπίτευξη τῶν τουρκικῶν στόχων δυστυχῶς ἔχει βοηθήσει κατά καιρούς ἡ ἀφέλεια, ἡ ἱστορική ἀμνησία καί ἡ ἐσφαλμένη κρίση τῆς ἑλληνικῆς πλευρᾶς. Κάθε ὑποχώρησή μας δέν ἐκλαμβάνεται ἀπό τήν Ἄγκυρα ὡς φιλική σχέση μεταξύ γειτόνων, ἀλλά ὡς ἔνδειξη ἀδυναμίας. Ἡ Τουρκία εἴτε ὡς Ὀθωμανική εἴτε ὡς Νεοτουρκική εἴτε ὡς Κεμαλική εἴτε ὡς Νεο-οθωμανική τῆς σημερινῆς περιόδου ἀποθρασύνεται κάθε φορά πού οἱ ἁρμόδιοι γιά τίς τύχες τοῦ Ἑλληνισμοῦ δείχνουν ἀδυναμία καί ὑποχωρητικότητα. Αὐτό μᾶς δείχνει καί ἡ προϊστορία τῶν Σεπτεμβριανῶν τοῦ 1955. Θυμίζω τά ἱστορικά γεγονότα:

Κατά τήν περίοδο 1928-1932 ὁ Ἐλ. Βενιζέλος καλλιέργησε τήν ἑλληνοτουρκική φιλία μέ τόν Κεμάλ Ἀτατούρκ. Ἡ ἀνταμοιβή μας ἦταν τό «βαρλίκ βεργκισί». Δηλαδή κατά τή διάρκεια τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οἱ πολυάριθμοι Ἕλληνες τῆς Πόλης φορολογήθηκαν ὑπέρογκα καί ἄδικα.Ὅποιος δέν μποροῦσε νά πληρώσει ἀπεστέλλετο σέ κάτεργα γιά καταναγκαστικά ἔργα καί πολλοί πέθαναν ἀπό τίς κακουχίες. Τό 1952 ἡ Ἑλλάς σέ ἔνδειξη φιλίας πρός τούς γείτονες ἐπέτρεψε τή λειτουργία τουρκόφωνου Γυμνασίου στή Θράκη μέ τό ὄνομα τοῦ Τούρκου Προέδρου τῆς Δημοκρατίας Τζελάλ Μπαγιάρ καί –κακῶς ὡς ἀπεδείχθη- ἀνάγκασε ὅλους τούς Μουσουλμάνους τῆς Δυτικῆς Θράκης νά μαθαίνουν τήν τουρκική γλῶσσα. Ἡ ἀνταμοιβή μας ἦταν τά Σεπτεμβριανά τοῦ 1955. Ἡ ἱστορία ἔχει καί συνέχεια. Τό 1999, μετά τόν φονικό σεισμό στήν Κωνσταντινούπολη, ὁ λαός μας ἐπέδειξε τή χριστιανική ἀλληλεγγύη του καί κάποιοι ὑπεριασιόδοξοι καλλιέργησαν τήν λεγόμενη «διπλωματία τῶν σεισμῶν» μέ τήν ἐλπίδα νά ἐπιτύχουν βελτίωση τῶν σχέσεων. Ἡ ἀνταμοιβή μας ἦλθε στά ἀμέσως ἑπόμενα χρόνια μέ τίς συνεχεῖς ἀμφισβητήσεις τῶν ἐδαφικῶν, θαλασσίων καί ἐναερίων δικαίων μας, μέ προκλήσεις στή Δ. Θράκη, μέ τήν προβολή τῆς θεωρίας τῶν δύο κρατῶν στήν Κύπρο καί μέ τόν Νέο Ὀθωμανισμό τῶν κ.κ.Ἐρντογάν καί Νταβούτογλου.

Κάτι πού πρέπει πάντα νά προσέχουμε εἶναι ἡ συνήθης τουρκική τακτική τῆς «προβοκάτσιας», δηλαδή τῶν σκηνοθετημένων ἐπεισοδίων. Τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1955 ὅλα ἄρχισαν ὅταν ἐξερράγη μία βόμβα στόν αὐλόγυρο τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου στή Θεσσαλονίκη, τό ὁποῖο θεωρεῖται ὡς ἡ οἰκία πού γεννήθηκε ὁ Κεμάλ Ἀτατούρκ. Σέ ἐλάχιστες ὧρες οἱ ἐφημερίδες στήν Κωνσταντινούπολη κυκλοφόρησαν μέ πηχυαίους τίτλους, ἄρα κάποιος τούς εἶχε προειδοποιήσει. Ὁ ὄχλος ἐφοδιάσθηκε μέ ὁμοιόμορφους ξύλινους λοστούς, ἄρα κάποιο συντονιστικό κέντρο ὐπῆρχε πίσω ἀπό τό σπάσιμο τῶν ἑλληνικῶν καταστημάτων, τους βιασμούς και τή θανάτωση τοῦ μοναχοῦ Χρυσάνθου. Ὅπως ἀπεδείχθη τή βόμβα τήν εἶχε βάλει σκοπίμως ἕνας ὑπάλληλος τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου, ὁ ὁποῖος μετά ἀπό λίγες δεκαετίες ἀνταμείφθηκε μέ τή θέση τοῦ Νομάρχη στήν Τουρκία! Ἡ μέθοδος τῆς σκηνοθεσίας ἐπανελήφθη καί τόν Ἰανουάριο τοῦ 1996, ὅταν ἡ δῆθεν τυχαία προσάραξη ἑνός τουρκικοῦ φορτηγοῦ πλοίου ὁδήγησε στήν κρίση τῶν Ἰμίων.

Ἡ τουρκική ἐξωτερική πολιτική χρησιμοποιεῖ ὁρισμένες σταθερές μεθόδους, γι’αὐτό καλό εἶναι νά μελετοῦμε τήν ἄλλη πλευρά καί νά προλαμβάνουμε ὅσα μποροῦμε. Ὡς Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι καί δημοκρατικοί πολίτες δέν ἔχουμε μίσος ἤ ἐχθρότητα πρός τόν απλό Τοῦρκο πολίτη. Ἔχουμε ὅμως σοβαρές ἐνστάσεις καί ἀνησυχίες ὅταν διαβάζουμε τίς σαφεῖς καί δημοσιευμένες δηλώσεις τῶν ὀπαδῶν τοῦ Νέου Ὀθωμανισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τήν ἐπίσημη πολιτική τῆς Ἄγκυρας σήμερα. Ὅπως παρατηρεῖ εὔστοχα ὁ Τουρκολόγος Καθηγητής Νεοκλῆς Σαρρῆς οἱ Τοῦρκοι προαναγγέλλουν δημοσίως τά σχέδια καί τίς ἀπειλές τους. Διαβάζουμε, λοιπόν, τά σχέδια τοῦ Ὀθωμανισμοῦ στό βιβλίο τοῦ Τούρκου Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Ἀχμέτ Ντααβούτογλου, τό ὁποῖο μεταφράσθηκε καί στά ἑλληνικά. Λέγεται «Τό Στραηγικό Βάθος-Ἡ Διεθνής θέση τῆς Τουρκίας» καί ἐξεδόθη στήν Ἀθήνα τό 2010 ἀπό τίς ἐκδόσεις ΠΟΙΟΤΗΤΑ. Ἡ ἀρχική ἔκδοση ἔγινε στά τουρκικά τό 2001. ὁ Νταβούτογλου, Πανεπιστημιακός καί Διεθνολόγος πέραν τῆς σημερινῆς του ἰδιότητας, πιστεύει ὅτι ἡ Τουρκία πρέπει νά ἔχει ἔντονη καί πολύμορφη παρουσία στά Βαλκάνια, στόν Καύκασο καί στή Μέση Ἀνατολή, νά ἐνταχθεῖ στήν Εὐρώπη παραμένοντας μία ἡγετική δύναμη στόν Ἰσλαμικό κόσμο, νά διατηρήσει τόν στρατό της στήν Κύπρο ἔστω κι ἄν δέν μείνει οὔτε ἕνας τουρκοκύπριος, νά διδάξει πόσο καλή ἦταν ἡ Ὀθωμανική περίοδος γιά τούς ὑποδούλους λαούς καί νά ἀξιοποιήσει τίς μουσουμανικές κοινότητες καί μειονότητες τῆς περιοχῆς ὥστε νά παρεμβαίνει δυναμικά. Εἶναι χαρακτηριστικό τό ἀπόσπασμα τοῦ Νταβούτογλου, μέ τό ὁποῖο ὁμολογεῖ ὅτι αὐτά πού ἔκαναν στήν Κύπρο θέλουν νά τά ἐπαναλάβουν καί στήν ἑλληνική Θράκη. Γράφει στή σελίδα 200 τά ἑξῆς:

«Οἱ δύο σημαντικοί βραχυπρόθεσμοι καί μεσοπρόθεσμοι στόχοι τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς Τουρκίας στά Βαλκάνια εἶναι ἡ ἰσχυροποίηση τῆς Βοσνίας καί τῆς Ἀλβανίας μέσα σ’ἕνα πλαίσιο σταθερότητας καί ἡ δημιουργία ἑνός διεθνοῦς νομικοῦ πλαισίου πού θά θέσει ὑπό τήν προστασία του τίς ἐθνικές μειονότητες τῆς περιοχῆς. Στό νομικό αὐτό πλαίσιο ἡ Τουρκία πρέπει νά ἐπιδιώκει συνεχῶς τήν ἐξασφάλιση ἐγγυήσεων πού θά τῆς παρέχουν τό δικαίωμα παρέμβασης στά ζητήματα πού ἀφοροῦν τίς μουσουλμανικές μειονότητες τῶν Βαλκανίων. Ἡ νομιμότητα τῆς ἐπέμβασης τῆς Κύπρου (σ.σ. ἐννοεῖ τόν Ἀττίλα τοῦ 1974), πού ἀποτελεῖ ἕνα ἐντυπωσιακό παράδειγμα στή σύγχρονη ἐποχή, κατέστη δυνατή ἐντός ἑνός τέτοιου εἴδους νομικοῦ πλαισίου»!

Αὐτή εἶναι ἡ σκληρή πραγματικότητα καί ἄν θέλουμε νά μήν ἐπαναληφθοῦν τά Σεπτεμβριανά τοῦ 1955 καί ὁ Ἀττίλας τοῦ 1974 ὀφείλουμε νά σταματήσουμε τίς μονομερεῖς ὑποχωρήσεις μας (π.χ. ἀφελληνισμένα σχολικά βιβλία) καί τίς γλυκανάλατες «ἑλληνοτουρκικές προσεγγίσεις» πού ἐνθαρρύνουν τόν Νέο Ὀθωμανισμό. 

Ανοιξε ξανά η Σχολή της Χάλκης

ΜΕ ΕΚΘΕΣΗ 101 ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ

 

 

Υστερα από 166 χρόνια λειτουργίας και 40 σιωπής ανθρώπινες φωνές ήχησαν ξανά χθες το βράδυ στο εµβληµατικό µνηµείο της Πόλης, χάρη σε µια εικαστική έκθεση
Οι πόρτες άνοιξαν. Η ιστορική Θεολογική Σχολή της Χάλκης που εδώ και 40 χρόνια είναι βυθισµένη στη σιωπή ξύπνησε χθες από τον λήθαργο. Και για πρώτη φορά από το 1971 (όταν έκλεισε βάσει τουρκικού νόµου που ήρε τη λειτουργία των ιδιωτικών πανεπιστηµίων) άνοιξε και πάλι.

Μόνο που τους διαδρόµους και τις αίθουσες του κτιρίου µε την ιστορία 166 ετών δεν πληµµύριζαν µαθητές αλλά έργα σύγχρονων ελλήνων καλλιτεχνών, οι οποίοι συµµετέχουν στην εικαστική έκθεση «Ιχνηλατώντας την Κωνσταντινούπολη» που διοργανώνει η Εταιρεία Οπτικοακουστικών Εργων «White Fox». Τα εγκαίνια έκανε ο Οικουµενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολοµαίος, παρουσία του έλληνα υπουργού Πολιτισµού και Τουρισµού Παύλου Γερουλάνου.

Ελληνες που ταξίδεψαν γι’ αυτόν τον σκοπό από την Αθήνα, Ελληνες της Πόλης, ο έλληνας υπουργός Πολιτισµού και Τουρισµού, όχι όµως και ο τούρκος οµόλογός του (αν και αρχικά είχε απαντήσει θετικά στην πρόσκληση, τελικά δεν παραβρέθηκε επειδή όπως ενηµέρωσε τον Παύλο Γερουλάνο «είχε δεχθεί επίσκεψη βελγικής αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη»), τούρκοι αξιωµατούχοι και φιλότεχνοι ήταν παρόντες στο άνοιγµα της Σχολής της Χάλκης, έστω και ως εκθεσιακού χώρου. Κίνηση που από πολλούς θεωρείται ως το πρώτο βήµα για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής.

«Το θετικό είναι ότι αλλάζει η νοοτροπία και από τις δύο πλευρές. Εµείς αναστηλώνουµε δικά τους µνηµεία κι εκείνοι επέτρεψαν τη λειτουργία στη Μονή Σουµελά. Σήµερα ανοίγει η Χάλκη. Τέτοιες δράσεις πρέπει να γίνουν µέρος της καθηµερινότητάς µας. Χρειάζονται µικρά και σταθερά βήµατα που διευκολύνουν τα πράγµατα, όχι άλµατα» σχολίαζε στα «ΝΕΑ» ο υπουργός Πολιτισµού και Τουρισµού Παύλος Γερουλάνος πριν από τα χθεσινοβραδινά εγκαίνια στη Σχολή της Χάλκης.

«Είναι µια έκθεση που εκφράζει την αδελφοσύνη των δύο λαών και η απαρχή για να γίνουν κι άλλες τέτοιες πολιτιστικές δραστηριότητες», τόνισε από την πλευρά του ο γενικός γραµµατέας του τουρκικού υπουργείου Πολιτισµού Τζουχµούρ Γκουβέν Τάµπασι, ο οποίος έδωσε το «παρών» το Σάββατο το βράδυ στα εγκαίνια του πρώτου µέρους της έκθεσης που φιλοξενείται στην καρδιά της Κωνσταντινούπολης, στο Σισµανόγλειο Μέγαρο του ελληνικού προξενείου, στην πολύβουη λεωφόρο του Πέραν, νυν Ιστικλάλ. Χώρο όπου προβλήθηκε και το ντοκιµαντέρ «Ιχνηλατώντας την Κωνσταντινούπολη» σε παραγωγή Αναστασίας Μάνου η οποία είχε και την ιδέα για τις εκδηλώσεις.

Ολα αυτά δε δίχως ίχνος έντασης, παρά το γεγονός ότι σήµερα είναι η εθνική εορτή των Τούρκων (ηµέρα Ανεξαρτησίας και νίκη κατά των Ελλήνων) ενόψει της οποίας η Πόλη έχει πληµµυρίσει από τούρκικες σηµαίες και πορτρέτα του Κεµάλ Ατατούρκ.

Στην έκθεση που αναπτύσσεται στη Σχολή της Χάλκης συµµετέχουν 101 έλληνες εικαστικοί δηµιουργοί, ο καθένας εκ των οποίων παρουσιάζει τη δική του οπτική για την Πόλη, χτίζοντας «ένα παλίµψηστο και δηµιουργώντας ένα µικρό πανόραµα της σύγχρονης εικαστικής δηµιουργίας στην Ελλάδα»

 

info:Η έκθεση «Ιχνηλατώντας την Κωνσταντινούπολη» στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και στο Σισµανόγλειο Μέγαρο της Πόλης θα διαρκέσει έως τις 23 Σεπτεµβρίου. Στη συνέχεια θα µεταφερθεί στην Αθήνα, στον εκθεσιακό χώρο «Τεχνόπολις», στο Γκάζι.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΙΜΟΥΝ ΤΗ ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ

Οι πλατείες των χωριών "φοράνε τα καλά τους", οι κοινότητες και οι πολιτιστικοί σύλλογοι στήνουν γλέντια για να τιμήσουν τη Μεγαλόχαρη και οι πιστοί προσεύχονται και ευχαριστούν για το "θαύμα" της Παναγίας. Η μεγαλύτερη, κάθε καλοκαίρι, θρησκευτική γιορτή των Ελλήνων, στην "καρδιά" των διακοπών, δίνει την ευκαιρία σε όλους να βγουν στην ύπαιθρο, στα...
ξωκλήσια και στις εκκλησιές. Ημερήσια, διήμερα, ακόμη και τριήμερα πανηγύρια και εκδηλώσεις οργανώνονται σε όλη τη χώρα. Η παράδοση των πανηγυριών συνδέεται κυρίως με τον αγροτικό χώρο, με επίκεντρο τόσο τις εκκλησίες των οικισμών όσο και τα υπαίθρια ξωκλήσια. Παλαιότερα, την οργάνωση των πανηγυριών αναλάμβαναν οι κοινότητες, οι επαγγελματικές συντεχνίες, καθώς και οι γεωργικοί και κτηνοτροφικοί σύλλογοι. Σήμερα, τη διοργάνωσή τους αναλαμβάνουν στις περισσότερες περιπτώσεις πολιτιστικοί σύλλογοι που προσπαθούν να αναβιώσουν και να διατηρήσουν τα ιδιαίτερα έθιμα κάθε τόπου. Εντονα θρησκευτικός ο χαρακτήρας των πανηγυριών σε παλαιότερες εποχές, σήμερα έχει περισσότερο ψυχαγωγικό χαρακτήρα, η συμμετοχή όμως παραμένει η ίδια, ίσως και μεγαλύτερη. Χιλιάδες Ελληνες τα καλοκαίρια παρακολουθούν και συμμετέχουν σε πανηγύρια της Ηπείρου, της Μακεδονίας, της Πελοποννήσου και φυσικά των νησιών του Αιγαίου, όπου η Παναγία η θαλασσινή έχει την τιμητική της. Εκτός από την Παναγία της Τήνου, την Παναγία Σουμελά στο Βέρμιο και την Παναγία την Εκατονταπυλιανή στην Πάρο, που τον Δεκαπενταύγουστο προσελκύουν πλήθος προσκυνητών, στην υπόλοιπη Ελλάδα διοργανώνονται μικρά και μεγάλα πανηγύρια που αξίζουν ιδιαίτερη προσοχή.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ

Ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση συνοδεύει φέτος τον εορτασμό του Δεκαπενταύγουστου στον Πόντο, καθώς για πρώτη φορά μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και την ελληνοτουρκική συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών, θα τελεστεί θεία λειτουργία την ημέρα της εορτής της Παναγίας στην ιστορική Μονή Σουμελά.

Για τους Πόντιους, Ορθοδόξους Έλληνες και Ρώσους, η λειτουργία που θα τελεστεί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο είναι μια μεγάλη στιγμή που πολλοί εύχονταν σε όλη τους τη ζωή να ζήσουν.

Οι ορθόδοξοι Πόντιοι, όπου κι αν βρίσκονται διασπαρμένοι, έχουν συνηθίσει να στρέφουν τα βλέμματά τους τον Δεκαπενταύγουστο στην Παναγία Σουμελά, που επί αιώνες φύλασσε, στην κορυφή του βουνού στη Μάτσκα, πάνω από την Τραπεζούντα, την ιερή εικόνα της Παναγίας.

Ζωντανή μετάδοση απο Παναγία Σουμελά Τραπεζούντα!!!

Το Livemedia.gr μέσα από το http://www.livemedia.gr/ θα μεταδώσει σε απευθείας σύνδεση την πρώτη Θεία Λειτουργία μετά το 1922 στην Παναγία Σουμελά, που θα τελεσθεί ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο στο ιστορικό μοναστήρι του Πόντου, προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Είναι η πρώτη φορά που Οικουμενικός Πατριάρχης προεξάρχει Θείας Λειτουργίας στην Παναγία Σουμελά του Πόντου και αναμένεται χιλιάδες προσκυνητές από όλ...ο τον κόσμο να προσέλθουν σε αυτή. Σύμφωνα με το επίσημο έγγραφο της Τουρκικής Κυβέρνησης προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, παρέχεται άδεια στον προκαθήμενο της Ορθοδοξίας να τελεί Θεία Λειτουργία μία φορά το χρόνο ανήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου στην Μονή της Παναγίας Σουμελά, η οποία σήμερα λειτουργεί ως μουσείο.

Το Livemedia.gr θα είναι παρόν στην ιστορική αυτή εξέλιξη για την αναγέννηση της λειτουργικής ζωής του μοναστηριού-συμβόλου του Ποντιακού Ελληνισμού.

Η μετάδοση της Θείας Λειτουργίας θα αρχίσει στις 10 το πρωί και θα ολοκληρωθεί στις 12 το μεσημέρι.

ΘΕΟΤΟΚΩΝΥΜΙΑ (Τα ονόματα της Θεοτόκου Παναγίας)

α/α όνομα α/α όνομα α/α όνομα
1 Αγγελόκτιστος 168 Ελεημονήτρια 335 Λυκοδήμου
2 Αγία Σκέπη 169 Ελαία 336 Λυκούρεσι
3 Αγιάσσου 170 Ελαιοβρύτισσα 337 Μαγαζιώτισσα
4 Αγιοδεκτινή 171 Ελειμονήτρια 338 Μαγδαληνή
5 Αγιοηλιώτισσα 172 Ελεοβρύτης 339 Μαδύτου
6 Αγιολούσαινα 173 Ελέους 340 Μακελάρια
7 Αγίου όρους 174 Ελεούσα 341 Μαλεβή
8 Αγνή 175 Ελευθερώτρια 342 Μανδαλάκη
9 Αγριδιώτισσα 176 Ελπιδοφόρα 343 Μανεδή
10 Αγριλιώτισσα 177 Ελπϊς Πιστών 344 Μαντιλούσα
11 Αειμακάριστος 178 Ελωνα 345 Μαραθούντα
12 Αειμεσιτεύουσα 179 Ενθρονη 346 Μαρία
13 Αθηνιώτισσα 180 Εξακουστή 347 Μαστών
14 Αιγύπτια 181 Εξοχική 348 Μαύρη
15 Αιματούσα 182 Επακούουσα 349 Μαυριώτισσα
16 Αιμίαλου 183 Επανωχωριανή 350 Μαυρομμάτα
17 Αιρκώτισσα 184 Επισκοπιανή 351 Μαχαιρωμένη
18 Ακαθή 185 Επουράνιος 352 Με τους κρίνους
19 Ακατάβλητος 186 Επουράνιος Πύλη 353 Μεγαλομάρτυρος
20 Ακατάφλεκτη 187 Επταβηματούσα 354 Μεγαλόχαρη
21 Ακήραση 188 Ερυπιανή 355 Μεσοσπορίτισσα
22 Ακρωτηριανή 189 Εσφαγμένη 356 Μητέρα
23 Αλανιώτισσα 190 Ευαγγελίστρα 357 Μητέρα Θεού επί τον θρόνο
24 Αλεξανδριανή 191 Ευρετή 358 Μικρά
25 Αλεξίου Κομνηνού 192 Εύσπλαχνος 359 Μογρονήσι
26 Αλεπινή 193 Ζαλακιώτισσα 360 Μολυβδοσκέβαστη
27 Αληθινή 194 Ζεραχιώτισσα 361 Μοναρκά
28 Αλλοιώτισσα 195 Ζεριχιώτισσα 362 Μυροβλύτισσα
29 Αλόχη 196 Ζερμπτίτσης 363 Μυρτενή
30 Αματίτση 197 Ζυλή 364 Μυρτιδιώτισσα
31 Αμεμπτος 198 Ζωάρκεια 365 Μυφελαιώτισσα
32 Αμετάθετος 199 Ζωήρρυτος 366 Νάπα
33 Αμολιανή 200 Ζωηφόρος 367 Νάσσα
34 Αμόλυντος 201 Ζωοδότειρα 368 Νέα
35 Αμπελακίων 202 Ζωοδότρα 369 Νέγρων
36 Αμπελοκήπισσα 203 Ζωοδόχος 370 Νεοφάνεισσα
37 Αμωμη 204 Ζωοπηγή 371 Νεροφορούσα
38 Ανασσα 205 Ζωοπόρος 372 Νικητάτου
39 Αναφωνήτρια 206 Ζωοτόκος 373 Νικοποιός
40 Αντινίτισσα 207 Ηγήτρια 374 Νταλλιανή
41 Αντιφωνήτρια 208 Ηγουμένη 375 Νυμφοτόκος
42 Ανωμερίτισσα 209 Ηδύπνους 376 Ξενοβλήτης
43 Αξιον Εστί 210 Ηλιόκαλη 377 Ξένων
44 Απείρανδρος 211 Ηλιοτόκος 378 Ξεσκλαβώτρα
45 Απειρόγαμος 212 θαλασσινή 379 Ξεσπορίτισσα
46 Απρόσιτος 213 Θαλασσίτρα 380 Ξηροκαμπίτισσα
47 Αρακιώτισσα 214 Θαλασσομάχισσα 381 Ξηρορείτισσα
48 Αράπισσα 215 θαλασσομαχούσα 382 Ξυνήγορος
49 Αρβανίτισσα 216 Θαρεινή 383 Οδηγήτρια
50 Αρειας 217 Θεάλεχτη 384 Οικειώτατη
51 Αρμενοκρατούσα 218 Θεοδίδαχτη 385 Οικονόμισσα
52 Αρσανά 219 Θεοδόξαστη 386 Ολβιόδωρος
53 Αρτάκης 220 Θεόκλητη 387 Ολυμπιώτισσα
54 Αρχαγγελιώτισσα 221 Θεοκνήτωρ 388 Ομόθεος
55 Αρχισπορίτισσα 222 Θεοκόσμητη 389 Ομονοούσα
56 Ασπραγγέλου 223 Θεόληπτος 390 Ορθοκωστά
57 Ασπροβουνιώτισσα 224 Θεομάνα 391 Οσιώτατη
58 Ασπροπαναγιά 225 Θεομητροπρεπεστέρα 392 Ουρανού και Γης
59 Ασύγκριτη 226 Θεοσκέπαστη 393 Παγγαιότισσα
60 Αυγουστιανή 227 Θεοτίμητη 394 Πάθους
61 Αφέντρικα 228 Θεοτόκος 395 Παιδεύσασα
62 Αφθορος 229 Θεουργία 396 Παλαιοκαστρίτισσα
63 Αφροδίτισσα 230 Θεόφραστος 397 Παλαιολογίνα
64 Αχειροποίητος 231 Θεόφρων 398 Παλατιανή
65 Αχραντος 232 Θερμιανή 399 Παλίνου
66 Αψιδιώτισσα 233 Θευαγέστατη 400 Παμμακάριστος
67 Βαλουκλιώτισσα 234 Θρηνούσα 401 Παναγιόχορτο
68 Βανιώτισσα 235 Θρηνωδούσα 402 Πανάχραντος
69 Βαραγγιώτισσα 236 Θωμιανή 403 Πανάχραντος
70 Βαρδιανιώτισσα 237 Ίαμα 404 Παντάνασσα
71 Βαρκού 238 Ίαση 405 Παντευλόγητη
72 Βασίλισσα 239 Ιερόβλαστος 406 Πάντιμος
73 Βασιληγενέτειρα 240 Ιερομύτης 407 Παντόχαρα
74 Βατοπεδινή 241 Ιεροσολυμιτική 408 Πάντων χαρά
75 Βατούσαινα 242 Ιεροσολυμίτισσα 409 Παραμυθία
76 Βελανιδιά 243 Ιλαρώτατη 410 Παρηγορήτρα
77 Βελεστίνου 244 Ιμερόεσσα 411 Παρθένα
78 Βελλά 245 Ισηγορία 412 Παμμακάριστος
79 Βεργουπουλιανή 246 Καγιά 413 Παυσολύπη
80 Βηματάρισσα 247 Καθαριώτισσα 414 Πειραιώτισσα
81 Βιγλιώτισσα 248 Καθαρών 415 Πελαγονίτισσα
82 Βιδιανή 249 Καθρέπτης 416 Πεπελινίτσης
83 Βιργιωμένη 250 Κακαβιώτισσα 417 Περίβλεπττος
84 Βλασαρού 251 Καλαθή 418 Περλιγού
85 Βλαχέρνα 252 Καλαμιώτισσα 419 Πετραϊδα
86 Βλέπουσα . 253 Καλάμου 420 Πλαγιά
87 Βλυχιόρικα 254 Καλιγού 421 Πλατανιώτισσα
88 Βοήθεια 255 Καλλίτοκος 422 Πλατυτέρα
89 Βορεινή 256 Καλού Νερού 423 Πολίτισσα
90 Βούλιστα 257 Καλυβιανή 424 Πολυσπορίτισσα
91 Βουναρκώτισσα 258 Καμακάρι 425 Πονολύτρια
92 Βουνογιάτρισσα 259 Καματερός 426 Πόνου
93 Βουνού 260 Καμένη 427 Πορταϊτισσα
94 Βουρνιώτισσα 261 Καμπιώτισσα 428 Πορτιανή
95 Βράχου 262 Κάμπου 429 Πουλάτη
96 Βρεσθενίτισσα 263 Κανάλα 430 Πρέσβειρα
97 Βρεφοκομούσα 264 Κανδήξη 431 Προαναγγελλομένη
98 Βρεφοκρατούσα 265 Κανταριώτισσα 432 Προπύλη
99 Βρεφουργήσασα 266 Καπνικαραία 433 Προσηγορία
100 Βρεχούσα 267 Καρδιοβαστάζουσα 434 Προσίστισσα
101 Βροντιανή 268 Καρδιώτισσα 435 Προστάτρια
102 Βρόντου 269 Καρποφορούσα 436 Προσφυγιά
103 Βροχής 270 Καρύπη 437 Προυσιώτισσα
104 Βρυσιανή 271 Καστριανή 438 Πυριότισσα
105 Γαλακτίνης 272 Κάστρου 439 Πυροβολήθεισα
106 Γαλακτοτροφούσα 273 Καστρουλέρου 440 Ραγίου
107 Γαλανή 274 Κατάκαρπος 441 Ραχοπήδη
108 Γαλανούσα 275 Καταλωνική 442 Ρόδο το Αμάραντο
109 Γαλατιανή 276 Κατάπαυση 443 Ρόμβη
110 Γαλατούσα 277 Καταπολιανή 444 Ρουμελιώτισσα
111 Γαλαχτοτροφία 278 Καταφυγή 445 Σαμακιώτισσα
112 Γαλαχτοφορούσα 279 Καψοδερματούσα 446 Σεπτεμβριανή
113 Γαλουχιότισσα 280 Κερά 447 Σημάου
114 Γενεσίου Θεοτόκου Σαβαθιανών 281 Κέρνιτσα 448 Σκάλα του Ουρανού
115 Γέννας 282 Κεχαριτωμένη 449 Σκαλωτή
116 Γερόντισσα 283 Κεχρινιώτισσα 450 Σκιαδενή
117 Γεσθημανίτισσα 284 Κηπουραίων 451 Σκοπιότισσα
118 Γηνατού 285 Κισσιώτισσα 452 Σοίριζα
119 Γηρομεριού 286 Κιτιού 453 Σοτομβριανή
120 Γιαλούσα 287 Κλειδί του Παραδείσου 454 Σουμελά
121 Γιάτρισσα 288 Κλεισούρας 455 Σπηλιώτισσα
122 Γκαβή 289 Κλεφτοπαναγιά 456 Στεφάνα
123 Γκιζιλκιζιώτισσα 290 Κοιμητηρίων 457 Σώματα
124 Γκουβερνιώτισσα 291 Κόκκινη 458 Σωτήρα
125 Γλυκιώτισσα 292 Κολοκυθιώτισσα 459 Ταξιδιάρα
126 Γλυκοκυματούσα 293 Κολυβιανή 460 Ταταρνώτισσα
127 Γλυκοφιλούσα 294 Κορκοδειλιά 461 Τήνου
128 Γλωσσά . 295 Κορυφή 462 Tης Βάτου
129 Γοιρδελάκη 296 Κορφιάτισσα 463 Τίμια Σκέπη
130 Γοργόνα 297 Κοσμοπόθητος 464 Τιμιωτέρα
131 Γοργοεπήκοος 298 Κοσμοσωτείρα 465 Τοπλoύ
132 Γουμένισσα 299 Κοσυφοίνισσα 466 Του Χάρου
133 Γουμερά 300 Κότσικα 467 Τουρλιανή
134 Γουνιώτισσα 301 Κουκουζέλισσα 468 Τριχερούσα
135 Γούντα 302 Κουμπελίδικη 469 Τροβάτου
136 Γουρλομάτα 303 Κουνοπιώτισσα 470 Τρουλή
137 Γραφιώτισσα 304 Κουρίου 471 Τρυπητή
138 Γρηγορίτσα 305 Κουροτρόφος 472 Τρυφερούσα
139 Γρηγορούσα 306 Κουτσουρώ 473 Τσαμπίκα
140 Γύψενη 307 Κουφή 474 Τσυκκώτισσα
141 Γωνιά 308 Κουφή Πέτρας 475 Υπέρμαχος
142 Δαδιού 309 Κοφινή 476 Υψηλή
143 Δαδιώτισσα 310 Κρεμαστή 477 Φανερουλιώτισσα
144 Δακρυρροούσα 311 Κρομμυδιώτισσα 478 Φανερωμένη
145 Δαμάστα 312 Κτιστή 479 Φαρμακολύτρα
146 Δέηση 313 Κτιτόρισσα 480 Φιδιότισσα
147 Δεκαπεντούσα 314 Κυκκώτισσα 481 Φιδοττοταμιανή
148 Δένδρου 315 Κυπαιότισσα 482 Φιδούσα
149 Δεξιοκρατούσα 316 Κυρά Ξένη και κυρία των Αγγέλων 483 Φίδωσα
150 Δεόμενη 317 Κώμη 484 Φλεβαριανή
151 Δερμάτα 318 Λαγουδιανή 485 Φοβερά Προστασία
152 Δέσποινα 319 Λαμπρότατη 486 Χαιρετισμών
153 Δημοκράνια 320 Λαμπροφορία 487 Χαλκοπρατειών
154 Διακονούσα 321 Λαοδηγήτρια 488 Χελιδονού
155 Διασώζουσα 322 Λαού 489 Χιλιονοματούσα
156 Δικαιόκριτος 323 Λαρνιώτισσα 490 Χοζοβιώτισσα
157 Δικαιότατη 324 Λαυριώτισσα 491 Χρυσαφίτισσα
158 Διότισσα 325 Λάχνη 492 Χρυσοβαλάντη
159 Δόβρα 326 Λεσινιώτισσα 493 Χρυσογαλούσα
160 Δομνιανίτισσας 327 Λεφένα 494 Χρυσοδαφνιώτισσα
161 Δοξάρισσα 328 Λεχούσα 495 Χρυσοκαστριώτισσα
162 Δουβέργαινα 329 Λιβαδιώτισσα 496 Χρυσοκελλαριά
163 Δακρύβρεχτος 330 Λιόσα 497 Χρυσοπηγή
164 Εγγυήτρια 331 Λιόσα 498 Χρυσοσκαλίτισσα
165 Εκατονταπυλιανή 332 Λογκοβάρδα 499 Χρυσοσπιλιώτισσα
166 Εκκλησιάρχουσα 333 Λοιμιώτισσα 500 Ψυχοσώστα
167 Εικονίστρια 334 Λουβαρά 501 Ψυχοσώτρια

Λειτουργία στον Πόντο μετά 88 έτη

Με γραπτή άδεια από το τουρκικό κράτος θα λειτουργήσει ξανά η Μονή της Παναγίας Σουμελά

Για πρώτη φορά έπειτα από 88 χρόνια στις 15 Αυγούστου θα τελεστεί η Θεία Λειτουργία στην ιστορική Μονή της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο, καθώς σύμφωνα με πληροφορίες έφτασε χθες στο Φανάρι η γραπτή άδεια με την οποία το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού επιτρέπει στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο να λειτουργήσει στο μοναστήρι, το οποίο με την πάροδο των ετών έχει μετατραπεί σε μουσείο. Οπως επισημαίνει στο «Βήμα» ο Μητροπολίτης Δράμας κ. Παύλος, ο οποίος έχει αναλάβει με προτροπή του Οικουμενικού Πατριάρχη να συντονίσει την όλη προσπάθεια στην Ελλάδα, «η γραπτή άδεια έφτασε. Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή, αφού στο μοναστήρι δεν τελέστηκε επισήμως ούτε μια λειτουργία όλα αυτά τα χρόνια και είναι η πρώτη φορά στην ιστορία των 16 αιώνων της μονής που ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα βρίσκεται στην Παναγία Σουμελά στις 15 Αυγούστου, την ημέρα δηλαδή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην οποία είναι αφιερωμένο το μοναστήρι» .

Οπως επισημαίνει ο Μητροπολίτης Δράμας, ο οποίος είναι ο μόνος ποντιακής καταγωγής ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος, «όταν το έμαθα με έπιασαν δάκρυα. Αυτή η στιγμή δείχνει ότι η ιστορία έχει πολλές παλίρροιες και σηματοδοτεί μια νέα περίοδο για την περιοχή και το μοναστήρι, το οποίο θα γίνει σημείο αναφοράς των χριστιανών όλης της Μαύρης Θάλασσας». Στη συνέχεια ο κ. Παύλος σπεύδει να συστήσει «σύνεση και σοβαρότητα». «Η επίσκεψη στην Παναγία μας», προσθέτει, «πρέπει να μείνει μακριά από εξάρσεις που μπορούν να σκιάσουν την ιστορική προσπάθεια του Οικουμενικού μας Πατριάρχη. Αντίθετα πρέπει να στηρίξουμε την προσπάθειά του με απόλυτη σοβαρότητα» .

Οι πληροφορίες για τη λειτουργία της Παναγίας Σουμελά εκτιμάται ότι θα κινητοποιήσουν χιλιάδες ποντιακής καταγωγής Ελληνες που ζουν στις χώρες της Ευρώπης, στην Αμερική αλλά και σε αυτήν ακόμη την Αυστραλία.

29 MAΪOY 1453

Του Παναγιώτη Αποστόλου
Στις 29 Μαΐου 1453 έπεσε η πόλη. Αυτό, σαν ανακοίνωση είναι ιστορικά ακριβολογικό. Εκείνες οι στιγμές δεν αγωνιζότανε το κράτος ή το ‘Έθνος των Βυζαντινών και των Ρωμαίων, αλλά μόνο μία πόλη. Αυτή ήταν η Αυτοκρατορία του Κωνσταντίνου ΙΑ’. Η πόλη που λεγόταν Κωνσταντινούπολη και υπήρξε Πρωτεύουσα μιας μεγάλης Αυτοκρατορίας κάποτε. Ο Κωνσταντίνος υπήρξε ο ήρωας και συγχρόνως το θύμα. ‘Ηρωας σε μια πρωτόφαντη και ανέλπιστη αντίσταση που θα έμενε ιστορική και θύμα διότι ήτανε άξιος να κυβερνήσει τη μεγάλη και δυνατή χώρα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και του δώσανε μόνο μια πόλη. Τη Πρωτεύουσα βέβαια, αλλά μόνο μια πόλη.

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Θρήνος για την Άλωση της Πόλης



Τρια καράβια


Σαν τα μάρμαρα της Πόλης

ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ: Ο ΧΟΡΟΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΒΥΣΣΑ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΒΡΟΥ

Πέμπτη 28/5/2010
Ωρα:20.00
Τόπος:	ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΛΙΣΣΙΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ

Η ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΕΛΙΣΣΙΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ Φ. ΦΙΛΙΠΠΙΔΟΥ ΜΕ ΤΙΤΛΟ:

« ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ: Ο ΧΟΡΟΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΒΥΣΣΑ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΒΡΟΥ»

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΕΛΙΣΣΙΩΝ, 17ΗΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ & ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΙΣ 27 ΜΑΗ 2010 στις 8:00 μ.μ.

SITE ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΡΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ

Αφιέρωμα στα Μαράσια, Πολλα περρισότερα στο site του χωριού: http://www.marassia.gr/ 

από όπου αντλήσαμε το κείμενο

 

Μαράσια Έβρου

Τα Μαράσια είναι ένα μικρό χωριό του ΒΑ Έβρου . Βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Έβρου και Άρδα , σε υψόμετρο 40 μέτρα . Απέχει 23 χιλιόμετρα από την Ορεστιάδα και 140 χιλιόμετρα από την Αλεξανδρούπολη .

ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ ΘΡΑΚΙΩΤΙΚΟ

τραγουδά ο Χρόνης Αηδονίδης

ΕΛΑ ΥΠΝΕ ΠΑΡ' ΤΟΝ,
ΣΕ ΜΕΤΑΞΙ ΠΑΝΩ ΒΑΛ' ΤΟΝ ΣΙΓΑ
ΚΙ ΑΠΟ ΜΕΛΙ ΚΙ ΑΠΟ ΓΑΛΑ,
ΝΑ 'ΝΑΙ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ ΤΟΥ Η ΣΚΑΛΑ Η ΠΛΑΤΙΑ

ΒΛΕΦΑΡΟ ΜΟΥ ΣΦΑΛΙΣΤΟ
ΑΧ ΤΥΧΕΡΟ ΜΟΥ
ΜΗ ΧΑΡΑΖΕΙΣ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ
ΜΗ ΜΟΥ ΤΡΟΜΑΖΕΙΣ

ΕΛΑ ΥΠΝΕ ΠΑΡ' ΤΟΝ,
ΣΕ ΜΕΤΑΞΙ ΠΑΝΩ ΒΑΛ' ΤΟΝ ΣΙΓΑ
ΚΙ ΑΠΟ ΜΕΛΙ ΚΙ ΑΠΟ ΓΑΛΑ,
ΝΑ 'ΝΑΙ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ ΤΟΥ Η ΣΚΑΛΑ Η ΠΛΑΤΙΑ

ΘΡΑΚΙΩΤΙΚΗ ΛΥΡΑ

Η θρακική λύρα ανήκει στην οικογένεια της αχλαδόσχημης λύρας και μαζί με την μακεδονική αποτελούν τις παλαιότερες των βροντόφωνων λυρων που συναντούνται σήμερα στη χώρα μας. Κατασκευαστικά δεν διαφέρει κατά πολύ από τις υπόλοιπες αδερφές της. Το κούρδισμά της είναι Λα-Ρε-Σολ, κατά πέμπτες καθαρές, με βασική την Λα. Στους παλιούς ¨λύρατζήδες¨ η τονικότητα της κυμαίνονταν από Σολ μέχρι Λα, όπου βασικά τους ¨ταίριαζε¨ ή ¨άρεζε¨ στη φωνή τους. Πάντα παίζεται με ίσο της δεύτερης χορδής στην πρώτη και της τρίτης στην δεύτερη αντίστοιχα, σκιαγραφόντας την παλαιότητα του τρόπου παιξίματός της.